Highlights Bergen – Noorwegen

Blog, My travel stories, Noorwegen

Afgelopen weekend maakte ik een citytrip naar het mooie Noorwegen. Met de KLM cityhopper ben je binnen anderhalf uur in Bergen. Het uitzicht vanuit de lucht was al erg mooi, dus dat beloofde veel goeds.

IMG_0240.JPG

Chanine komt mij ophalen bij het vliegveld en samen gaan we naar haar woning waar ik het weekend verblijf. We droppen onze spullen en gaan meteen door naar de stad. Met de metro zijn we met 20 minuten in het centrum. We lopen door het centrum waar we wat winkeltjes in gaan, de vrolijk gekleurde huisjes bekijken en genieten in het zonnetje op het terras van wat lekkers.

IMG_0257.JPG

Daarna is het tijd om de berg “Fløyen” te beklimmen. Vanuit het centrum kun je zo aan deze hike beginnen. Het is een leuke klim, die goed te doen is. We genieten onderweg van het mooie uitzicht. Boven op de berg rusten we uit in de zon, wandelen langs een meer en gaan dan de berg weer afdalen. In het centrum kiezen we een restaurant uit waar we een wijntje drinken en wat te eten bestellen.

’s Avonds is er een huisfeestje in het complex waar alle studenten samen komen en met een groepje daarvan gaan we later de stad in om uit te gaan. Zorg dat je wat geld gespaard hebt voordat je naar Noorwegen gaat, want een wijntje kost wel €10,-!

93f672d8-831a-4f75-9652-3dfe6de34979.JPG

De volgende ochtend hebben we een relaxte ochtend met pannenkoeken ontbijt en dan zijn we klaar om de volgende berg te beklimmen. Ulriken is de hoogste berg van Bergen. Een goede uitdaging na een vrijdag nacht stappen 😉 Met de bus gaan we naar het beginpunt van deze tocht. Het is een aardige klim naar boven en we hebben dan ook wel wat stops nodig onderweg, maar dat is het meer dan waard. Het uitzicht is zo mooi, echt geweldig! Het is zo stil, het enige wat je hoort zijn de bellen die de schapen om hun nek hebben hangen. Heerlijk…

6d88b41c-6f5c-4a9f-9d29-d145478977b2.JPG

3f705ade-49b2-4ce6-b196-a8d62827b8c1.JPG

The day after… SPIERPIJN! Het bewijs van dat we goed onze best hebben gedaan, ik voel het nu nog haha. De wekker is al vroeg gegaan zodat we op de laatste dag een fjord boot tocht kunnen maken. Ja als je dan in Noorwegen bent, dan ook maar meteen alle highlights in 1 weekend proppen 🙂

IMG_0447.JPG

Het is een 3 uur durende tocht door de fjorden. Het is prachtig! We komen bij een waterval waar we het water uit de bergen mogen proeven. Het water is zo schoon en helder. De omgeving is magisch. Door de mist ziet alles er mysterieus uit. Na de tocht hebben we nog even tijd om te lunchen en dan is het helaas al weer tijd om terug naar Nederland te gaan.

IMG_0417

Ik heb genoten van het mooie Noorwegen en raad het zeker aan om hier naar toe te gaan!! 

IMG_0389.JPG

The beauty’s of Uluwatu

Asia, Bali, Blog, My travel stories

Mijn laatste bestemming van mijn reis door Bali is Uluwatu. Een relaxte surfers plek in het zuiden van Bali. Onze driver Erwin komt ons ophalen bij de haven en brengt ons naar Uluwatu. Natuurlijk wil hij ons onderweg weer wat mooie plekjes laten zien. We gaan naar een vismarkt waar we onze eigen vis uitkiezen. In een plastic zakje krijgen we dit mee en buiten op de grill wordt het voor ons klaar gemaakt. Verser dan dat kan het niet worden.

DSCN3744.jpg

Na de lunch brengt Erwin ons naar de Uluwatu tempel. We zijn er met zonsondergang en genieten van de prachtige uitzichten, wat een mooie plek! Ook hier is het vol met toeristen. Dat vind ik dan wel jammer. De plek zou nog mooier zijn als je er in rust van kunt genieten zonder alle drukte. Bij zonsondergang start de originele Kecak dansshow. De tribune zit al een half uur voordat het begint bomvol. We bekijken de show vanaf de zijkant.

’s Avonds brengt Erwin ons naar hotel Boho Hills. Het ligt wat afgelegen, maar je kunt goedkoop een scooter huren of een Grab/Uber bestellen om de omgeving te verkennen. Het is een prachtig, rustig hotel. Ik heb een kamer waar je de schuifdeuren open kunt doen en letterlijk het zwembad inloopt vanuit de kamer. Vanuit mijn bed kijk ik door de enorme ramen zo de groene jungle in.

DSCN3778.jpg

De volgende dag gaan we naar het strand. We nemen een taxi naar Padang Padang beach. Het is een klein strandje waar je de apen ziet rondspringen. Wij kwamen er wat later op de dag en het strand lag al behoorlijk vol. Wij besloten na een paar uur om naar een ander strand te gaan. De middag waren we op Dreamland beach. Een stuk groter en wat relaxter. Het is er niet zo druk als bij Padang Padang. Heerlijk een paar uurtjes zonnen op een strandbedje.

Voor het diner hebben we een reservering gemaakt bij de bekende Rockbar. We gaan het einde van de middag al die kant op om daar het zwembad in te gaan en de zonsondergang te zien op de rooftop bar met een lekkere watermeloen cocktail. Het is allemaal erg fancy en je wordt op je wenken bedient. Er zijn bepaalde kledingvoorschriften en een backpack mag bijvoorbeeld niet mee naar binnen. Een heerlijke luxe avondje.

DSCN3819

Op de laatste dag besluiten we naar Nyang Nyang beach te gaan. De beste keuze ever, want wat was dat mooi!! Het was een behoorlijke afdaling naar beneden, maar dan heb je ook het meest mooie strand ooit. En nog bijna voor ons alleen ook. Op een paar surfers na was dit kilometers lange strand verlaten. Dit is toch wel het paradijs. Met een verse kokosnoot genieten in de zon. Een perfecte laatste dag! We sluiten de dag af met een hapje eten en daarna een massage bij The Calma Spa. Ik ben weer helemaal zen.

DSCN3899.jpg

Uluwatu is zeker een aanrader om naartoe te gaan. Er zijn veel mooie plekjes en het is een rustige plek om je reis af te sluiten. Mijn reis in Bali is voorbij gevlogen. Tijd te kort om al het moois hier te ontdekken. Ik kan niet wachten om terug te komen!

DSCN3879.jpg

Gili islands, Do or Don’t?

Asia, Bali, Blog, My travel stories

De Gili eilanden… Wel of niet heengaan? Ik had het niet op de planning staan om daarheen te gaan. Samen met Mireia besloot ik daar toch de boot naar toe te nemen om daar 2 nachten te verblijven.

DSCN3610.jpg

Bij ons hotel in Ubud kopen we een kaartje voor de boot. We worden ’s ochtends vroeg opgehaald en met een busje naar de haven gebracht. We nemen de “fast boat” en daarmee is het ongeveer anderhalf uur varen naar Gili Trawangan. We hebben wat last van misselijkheid op de boot. Met een reispilletje en boven op het dek  in het zonnetje is het goed te doen.

DSCN3639.jpg

Op de Gili eilanden zijn geen auto’s. Als je er aankomt wordt je backpack in het zand neergezet. Het staat er vol met paarden en wagens, het vervoersmiddel op het eiland. Het stond mij tegen om dit te moeten gebruiken. De paarden zien er niet goed verzorgd uit en werken lange dagen in de hitte. Helaas was ons resort te ver lopen met alle bagage en moesten er toch gebruik van maken.

We worden bij ons resort Les Villas Ottalia afgezet. Een mooi hotel in eco-sfeer. We hebben een knusse kamer en er is een lekker zwembad. Het ligt iets van het centrum af maar je kunt er zo naar toe lopen of een fiets huren voor een klein bedrag waarmee je het eiland kunt ontdekken. Het eten is er westers, wat mij betreft een minpuntje. Ik eet graag Aziatisch. Verder is het een heerlijke rustige en mooie plek om te verblijven.

DSCN3713.jpg

Lopend ontdekken we het eiland. De zee is super helder, er is een mooi wit strand (maar ook een deel koraalstrand), er zijn mooie schelpen te vinden en de zonsondergang is geweldig. De schommels en hangmatten aan het strand zijn relaxed. Er zijn leuke winkeltjes en eettentjes. ’s Avonds zijn er strandfeesten met techno muziek en vooral dronken mensen. Daar houden wij niet van, maar gelukkig zijn er ook wat leuke plekken waar live music is. Je kunt daar gezellig een drankje en een dansje doen. Vooral reggae bar Sam Sam vonden wij leuk.

We gaan een dag naar de overkant, Gili Meno, om te snorkelen. Voor een klein prijsje wil iemand ons daar met de boot brengen. We gaan daar meteen de zee in, waterschoenen waren handig geweest, ook hier is koraalstrand en dat doet zeer om met blote voeten over te lopen. Voor de volgende keer meenemen dus. Het snorkelen is super mooi. We zien veel mooie gekleurde visjes. 2 kleine visjes blijven een hele tijd om ons heen zwemmen en spelen, zo leuk. We lunchen aan het strand en besluiten dan iemand te vragen om ons naar een schildpadden spot te varen. Met de boot stoppen we op verschillende mooie snorkel plekken. Het lijkt alsof we in een aquarium zwemmen, zo gaaf. We zien mega grote schildpadden, bekijken ze van dichtbij en zwemmen met ze mee. We geven vissen broodkruimels, er zijn honderden vissen om ons heen die we kunnen aanraken. Het koraal is er ook prachtig. Super toffe onderwater ervaring!

DSCN3690.jpg

Nog een tip voor als je hier heen gaat, je moet 2 dagen voordat je vertrekt inchecken voor je boottrip terug. Dat wisten wij dus niet en hebben helaas nog een 2e terug ticket moeten boeken omdat de boot al vol zat op de tijd dat wij weg wilden gaan.

DSCN3659.jpg

Of ik het aan zou raden om hier heen te gaan? Voor Gili Trawangan zou ik zeggen nee, de andere Gili eilanden zijn misschien beter om te verblijven. Voor mij viel het tegen om hier te zijn. Ik had verwacht in een paradijs terecht te komen. Er was veel afval op straat en de sfeer was er heel anders dan op Bali. Het moslim geloof overheerst hier en er is geen politie. Die combinatie zorgt denk ik voor een wat minder prettig gevoel. Vooral ’s avonds voelde ik me niet zo veilig. Je krijgt overal drugs aangeboden, dronken mensen en de bewoners van het eiland proberen de aandacht te krijgen van de toeristen. Als je komt om te snorkelen of duiken is dit echt de perfecte plek, maar de sfeer er omheen is niet waar ik naar op zoek was al is de omgeving wel echt heel mooi. Ik hoor veel goede verhalen over de Nusa eilanden, waar het toerisme nog een stuk minder is, dus die gaat op het lijstje voor m’n volgende reis!

DSCN3673.jpg

Highlights Ubud

Asia, Bali, Blog, My travel stories

Het cultureel centrum van Bali, Ubud, is de plek waar ik niet meer weg wilde. De omgeving is zo mooi, de sfeer is relaxed en er is veel te doen.

DSCN3184.jpg

Vanaf Canggu nemen we een taxi naar Ubud. Erwin, onze driver stopt onderweg bij wat mooie plekken. De eerste stop is bij de Tegenungan Waterfall. Veel traplopen, maar wat een mooie plek. Door het kletterende water van de waterval en de zon die er op schijnt zien we een heldere regenboog. Daarna rijden we door naar de Goa Gajah tempel. We krijgen een sarong om en mogen dan naar binnen. De omgeving is prachtig. Aan het eind van de dag worden we afgezet bij Biyukukung Suite & Spa waar ik met mijn reisgenoot Samuel 2 nachten heb geboekt. Een super hotel midden in de rijstvelden met 3 zwembaden. Genieten!!! We eten bij een cozy restaurantje, Kebud en drinken daarna nog een cocktail bij CP Lounge.

DSCN3243.jpg

De volgende dag ontbijten we bij Atman Cafe en gaan we naar de markt om wat cadeautjes te kopen. Het is een leuk centrum om doorheen te lopen, er zijn zoveel leuke eettentjes en winkeltjes. Vlakbij ons hotel is het Monkey Forest en we besluiten daar heen te gaan. Als je aan komt lopen zie je de apen al op straat zitten. Al je spullen moet je in je tas stoppen, de apen zijn erg brutaal en willen alles van je stelen. We maken foto’s en filmpjes en lopen door de jungle vol met nieuwsgierige apen. Vooral de baby aapjes zijn schattig. Ik vind het leuk tot dat er een grote aap op mijn schouder springt. Hij probeert mijn tas open te maken en spullen te stelen. Ik vind het helemaal niks, hij gaat niet weg en wordt agressief. Uiteindelijk nadat hij zijn tanden aan me heeft laten zien springt hij toch van mijn schouder af. Gelukkig met al m’n spullen en zonder apen-beet het park kunnen verlaten, maar ik hoef daar niet nog een keer heen.
We relaxen bij het zwembad, lunchen bij Clear Cafe (aanrader!) en bezoeken een tempel in het centrum. ’s Avonds laat eten we een top vegan maaltijd bij Kafe.

DSCN3299.jpg

We besluiten nog een paar dagen in Ubud te blijven omdat we het hier zo naar ons zin hebben. We ontbijten bij Mudra en krijgen dan vanuit het hotel een lift naar ons volgende hotel Barong Resort & Spa. Daar ontmoeten we Mireia en blijven nog 3 nachten. Een heerlijk luxe hotel midden in het centrum.

DSCN3367.jpg

Driver Erwin komt ons bij het hotel ophalen en neemt ons de hele dag mee om mooie plekken te laten zien. We beginnen bij de Tegalalang Ricefields. Wauw, wat is dat mooi. Het is er zo groen dat het nep lijkt. We wandelen door de rijstvelden en genieten van de mooie uitzichten. Natuurlijk moesten we ook op de schommel nu we hier waren woeiii!
De Pura Tirta Empul tempel is de volgende plek waar we heengaan. Toeristisch, maar wel mooi om te zien. Je kunt daar de Balinezen een bijzonder reinigingsritueel zien doen. We rijden door de bergen om te gaan lunchen met uitzicht op Mount Batur, super mooi. We brengen een bezoekje aan Desa Wisata, een traditioneel dorpje waar we van dichtbij kunnen zien hoe ze daar leven. De laatste plek waar we heen gaan is de Kanto Lampo Waterfall. De waterval is erg mooi, maar viel toch een beetje tegen omdat je hem alleen van de zijkant ziet. Ik had verwacht hem beter te kunnen zien. Je kunt wel in de waterval gaan zwemmen om hem goed te kunnen bekijken. ’s Avonds gaan we na het eten een dansje doen bij LOL bar en later bij CP Lounge, erg gezellig.

DSCN3418.jpg

De laatste dag in Ubud gaan we wat shoppen in het centrum, relaxen bij het zwembad en nemen een massage in het hotel. In de avond is er een traditionele dansshow in een tempel waar we heengaan.  De laatste avond sluiten we af met wat cocktails bij CP Lounge.

Ubud is echt een aanrader om heen te gaan. Ik had hier nog wel veel langer willen blijven! Sla deze plek dus zeker niet over als je naar Bali gaat 🙂

What to do in Canggu

Asia, Bali, Blog, My travel stories

Canggu is dé hipster plek in Bali. Het zit er vol met backpackers en er is een super chille vibe. Op deze plek begon ik mijn reis en ik voelde me er meteen al thuis. Het is een klein plaatsje, maar er is genoeg te doen.

DSCN3026.jpg

In Canggu zit het vol met hippe eettentjes om te gaan ontbijten, lunchen en dineren. Er zijn veel gezonde en vegan opties. Ik was hier eigenlijk te kort en heb maar een paar plekjes bezocht. Er is een drukke hoofdstraat, maar zodra je in een hotel of restaurantje zit heb je daar geen erg in. Ik verbleef in een klein hotel Beach Inn Canggu. Er zijn maar 3 kamers. Alles was er netjes en een klein zwembadje voor de deur. De perfecte plek voor mij om te starten. Er was geen ontbijt te krijgen dus ik moest meteen die drempel over en de straat op 😉

DSCN3179.jpg

In de straat zitten leuke winkeltjes en er schijnt elke zondag een leuke markt te zijn met bio en handgemaakte producten, helaas heb ik die niet kunnen bezoeken. Op het to-do lijstje voor de volgende keer!

DSCN3077.jpg

Vanaf mijn hotel kon ik naar het strand lopen. Er zitten een hoop beach barretjes waar je kan genieten van een drankje met uitzicht op het strand. Voor surfen ben je hier op het goede adres, er liggen een hoop surfers in de zee. Vanaf het strand van Canggu heb ik een strandwandeling gemaakt naar Seminyak en daar een paar uur doorgebracht. Seminyak vond ik erg toeristisch en druk, maar na even verder lopen vonden we wel wat leuke plekjes in de zijstraatjes.

DSCN3156.jpg

De tempel Tanah Lot ligt vlakbij, met de taxi brachten wij hier een bezoekje met zonsondergang. Veel te toeristisch, maar toch wel echt de moeite waard om er heen te gaan voor het prachtige uitzicht.

’s Avonds gingen we een drankje drinken bij Old Man’s, dit tentje zit aan het einde van de straat bij de ingang van het strand. Een gezellige plek waar alle backpackers samen komen om een drankje te drinken met een muziekje erbij. Hier kun je snel contact maken met anderen. Het schijnt dat er nog meer leuke plekjes zijn waar je kunt feesten zoals Deus, Pretty Poison en Finn’s Beachclub.

DSCN3060.jpg

Canggu is zeker 1 van mijn favoriete plekjes… Ik wil hier naartoe terug om nog meer leuke plekjes te kunnen ontdekken! 

Favourites Bali

Asia, Bali, Blog, My travel stories

Bali is echt een plek vol met leuke hotspots om te gaan eten en drinken. Ik had veeeel te weinig tijd om alle leuke plekjes te ontdekken, dus ik moet zeker nog een keer terug om mijn lijstje te kunnen aanvullen…

Canggu

Old Man’s

Overdag kun je er een lekker sapje drinken of wat eten als je net van het strand komt. ’s Avonds zit Old Man’s vol met backpackers en er is een gezellige vibe om een drankje te doen en anderen te ontmoeten. Elke avond is het er een feestje.

DSCN3060.jpg

Crate Cafe * 

De meest geweldige ontbijtjes vind je hier. Helemaal in love met dit hipster plekje. Zeer Instagram-waardig en ook nog eens heerlijk. Helaas had ik veel te weinig ochtenden hier om de ontbijtjes allemaal uit te kunnen proberen. Moeite met kiezen tussen al het lekkers van het menu.

DSCN3022.jpg

Amo Spa

We zagen een knus plekje langs de straat met maar een paar tafeltjes, hier wilden we ontbijten. Op het menu staan lekkere smoothiebowls en verse sapjes, wat ook weer mooi wordt opgediend.

 

DSCN3058.jpg

Seminyak

Sacred Ground

In het drukke en toeristische Seminyak was de sfeer anders. Het was dan ook even zoeken naar een leuk plekje. Aan het strand en begin centrum zaten vooral veel tentjes waar we naar binnen geroepen werden en wat heel westers was. Gelukkig zijn we verder gelopen naar wat kleinere straatjes en vonden daar Sacred Ground. Super lieve mensen, die een gezonde Balinese maaltijd met liefde klaarmaken!

Ubud

Clear cafe *

Hotspot alert! De entree is al een plaatje. Je slippers laat je bij de ingang achter en krijgt dan een mooi plekje toegewezen. Je kunt hier terecht voor ontbijt, lunch en avondeten. Op de kaart staan sandwiches, wraps en gezonde detox sapjes. Dit is een populair plekje, helaas was het op een avond zo druk dat ze geen plek voor ons hadden, kom dus op tijd 🙂

DSCN3319.jpg

Atman Cafe

Hier ook weer een top ontbijtje gehad. Hier koos ik voor kokosbrood met bosbessen en saus, smullen. Er staan veel gezonde sapjes op het menu en je kunt er glutenvrij en vegan eten.

DSCN3255.jpg

Kafé

‘ s Avonds laat waren we nog op zoek naar een leuk tentje om te kunnen eten. Dit zag er cozy uit en trok ons meteen aan. Ik heb hier een super lekkere vegan maaltijd gegeten.

Mudra 

In een straatje achteraf zit dit hippe plekje waar ik tussen het groen heb genoten van een verse kokosnoot en gezonde matcha pannenkoekjes met aardbeien mmm!

DSCN3361.jpg

 

Gili Meno

Mahamaya

We verbleven een dagje op Gili Meno om te snorkelen. We hebben onze spullen veilig bij hotel Mahamaya kunnen achterlaten, mochten van de douches gebruik maken en hebben er lekker geluncht. We kozen voor de hummus, springrolls en pizza en verse smoothies.

IMG_1290.jpg

 

Uluwatu 

Rockbar 

Een populaire plek om de zonsondergang te bekijken. Wij kozen ervoor om in het resort op de rooftop aan het zwembad de zonsondergang te bekijken met een cocktail en daarna hadden we een tafel gereserveerd bij Rockbar om te dineren. Een fancy plek, het eten is er een stuk duurder, als je een avondje luxe wilt is het een aanrader. Zelf vind ik de kleinere hotspots met backpackers en live muziek sfeervoller.

 

Ik ben echt verliefd op alle hippe plekjes en je kunt overal heerlijk gezond en vegan eten, alleen al om die reden zou ik hier wel willen wonen!!

Wel of niet alleen op reis?

Asia, Bali, Blog, My private stories, My travel stories

 

6143ea51c342ebc5e53ec8d02bbfce2f

Oohh wat vond ik het eng om deze keuze te maken. Ga ik dit echt alleen doen? Ik heb zo getwijfeld, maar het gevoel dat ik het alleen moest doen was sterk genoeg en ik boekte een paar maanden geleden een ticket naar Bali, toen kon ik niet meer terug. Alleen een vliegticket en alles verder loslaten, daar zien wat er op mijn pad komt…

Alles wat nieuw of onverwacht is vind ik eng. Vooraf was ik dan ook vooral bezig met wat er allemaal wel niet mis zou kunnen gaan. Ik heb weinig vertrouwen en bind me maar al te graag aan iemand waarbij ik me veilig voel. Dat moest doorbroken worden en de enige manier was om op reis te gaan, alleen, ver weg.

Eerder een maand backpacken door Thailand met een vriendin samen, daarna een heftige reis door Tanzania om vrijwilligerswerk te doen met een organisatie, de volgende stap was nu om alleen weg te gaan.

Op het moment dat ik het vliegtuig instapte op Schiphol kwam er een soort overwinningsgevoel over me heen. Ik ga dit doen en het voelde vanaf dat moment goed. Dit blije gevoel is tijdens de reis bij me gebleven. Bali heeft me alleen maar goeds gebracht. Ik voelde me happy, volledig mezelf en rustig. De juiste mensen zijn op mijn pad gekomen tijdens deze reis en ik heb een geweldige tijd gehad!

 

31091829_10213332857210877_3638811316580411352_n

 

Alles waar ik bang voor was is niet gebeurd. Ik heb me niet alleen of eenzaam gevoeld, in tegendeel, ik ben maar een paar uur alleen geweest. Ik ben niet verdwaald, met de app maps.me vind je overal ter wereld offline de weg. Er zijn geen spullen gestolen, al heeft een aap wel een poging gedaan. Ik ben niet aangevallen door een python of spin (en eerlijk hoe groot is die kans nou dat dat zou gebeuren?)
In het boek “Logica van geluk” stond de quote Leer dood te gaan voor je sterft. Het is tijd je angsten onder ogen te zien. Er is niet positiefs aan angst. Het weerhoudt je alleen maar om acties te ondernemen en mooie momenten te hebben. Let it gooooo!

Ik heb m’n gevoel weer terug gekregen, ik heb het alleen gedaan en ik heb mijn eigen weg gevolgd. Wel of niet alleen op reis gaan? Ik kan nu achteraf alleen maar JA! zeggen. Ik denk dat het voor iedereen goed is om dit een keer te doen. Volledig op jezelf aangewezen zijn, met niemand rekening hoeven houden en jezelf beter leren kennen.

Als je gelukkig wilt zijn, leef in het hier en nu!     (en lees het boek Logica van geluk 😉 )

f06407c70624708bbb6ee4abfdbcd74d

Backpack inpaklijst

Africa, Blog, My travel stories, Tanzania

Voor Tanzania was het even anders om in te pakken dan voor Thailand. Dit keer ging ik met een heel ander doel en naar een andere cultuur, dat geeft ook aanpassingen in wat je meeneemt. We wisten dat we niet in al te beste omstandigheden zouden zitten hadden ons daar op voorbereid. Het was ook nog eens zo dat we zo min mogelijk spullen voor onszelf meenamen, zodat we ruimte over hadden om extra spullen mee te nemen die we aan de kinderen gingen geven.

DSCN2748.JPG

Mijn inpaklijst

Basics

  • Flightbag
  • Hangslotje
  • Vaccinatie boekje
  • Paspoort
  • Oordopjes
  • Nekkussen
  • Paspoort
  • Backpack
  • Daypack
  • Pinpas
  • Portemonnee
  • Vliegtickets
  • Wereldstekker
  • Zonnebril

Toiletartikelen

  • Vochtige doekjes
  • Deodorant
  • Douchegel
  • Hand desinfecteergel
  • Scheermesje
  • Shampoo/conditioner
  • Haarborstel
  • Tandenborstel/tandpasta
  • Toilettas
  • Make-up
  • Reinigingsdoekjes
  • Elastiekjes/haarbandje
  • Klein spiegeltje

Elektronica

  • Camera
  • E-reader
  • Telefoon
  • Externe oplader
  • Alle laders en accu’s

Kleding

  • Ondergoed
  • 3x lange dunne broek
  • 1x korte broek
  • 1x trui
  • 5 T-shirts
  • 3x topje
  • 1x slaapsetje
  • 1x sarong
  • Sneakers
  • Slippers

Medisch

  • Deet
  • Malariapillen
  • Neusspray
  • Pleisters
  • Diarree remmers
  • Lippenbalsem
  • Paracetamol
  • Tijgerbalsem (tegen de jeuk)
  • ORS
  • Vijl
  • Zonnebrand
  • De pil
  • Allergie pilletjes
  • Reisziekte pilletjes
  • Puf

Extra’s

  • Hammamdoek
  • Tissue’s
  • Pen en papier
  • Tape
  • Reiswasmiddel
  • Kleine kledinghangertjes
  • Snoep/koek/soep/cracker/smint/kauwgum
  • Slaapmasker
  • Oordopjes
  • Slaapzak

Shinyanga – Buhangija

Africa, Blog, My travel stories, Tanzania

In de vorige blog heb je kunnen lezen dat ik met stichting Inside The Same (www.insidethesame.com) mee ben naar Tanzania om de kinderen met albinisme te helpen. Samen met Gabriëlle (oprichtster van de stichting), Désirée (secretaris) en John (schoonvader van Gabriëlle) reis ik door Tanzania om ons in te kunnen zetten waar nodig. Kinderen met albinisme zijn hun leven niet zeker. De zogenoemde medicijnmannen geloven dat mensen met albinisme magische krachten bezitten. Het aantal aanslagen loopt op. Kinderen worden naar kampen gebracht zodat zij op een veilige plek kunnen leven. Hulp is heel hard nodig. Onze reis gaat nu verder naar Shinyanga.

14 juni vertrekken Gabriëlle en ik vanuit Lamadi voor 3 dagen naar Shinyanga, een andere plaats in het oosten van Tanzania. Ze spreken hier, net als in Lamadi de taal Swahili. Désirée en John blijven in Lamadi om bij Sister Helena te blijven helpen. Wij gaan samen naar kamp Buhangija toe om te kijken hoe het daar nu is. (Zie deze link voor meer informatie over dit opvang kamp). Vorig jaar was het er erg slecht. Er zaten 400 kinderen met albinisme en de omstandigheden waren niet goed. De slaapzalen lijken op veestallen waar de urinegeur sterk overheerst, matrassen zijn aangevreten en er hangen te kleine klamboes. Ze krijgen ugali, een soort rijst met bonen te eten. Dit zit in een grote ton en wordt op ijzeren borden aan de kinderen uitgedeeld. Het doet me denken aan een bord in de gevangenis, zo één die je alleen in films ziet. Zo’n schaal moeten meerdere kinderen delen en er wordt totaal niet op gelet of dat eerlijk verdeeld wordt. Ze eten dit zittend op de grond in het zand. Bestek is er niet, ze kneden hun eten fijn tot een bolletje en stoppen dat in hun mond. Je kunt je hier bijna geen voorstelling van maken tot je het zelf met eigen ogen hebt gezien. Ik ben voorbereid op het ergste, al weet ik niet of je je hier op kunt voorbereiden.

DSCN2756.JPG

Josiah is onze vaste driver. Een aardige jongen, zo rond de 30 jaar. Hij komt uit het dorp en helpt ook regelmatig mee in de opvang bij Sister Helena. Hij probeert gesprekjes met ons te hebben, we voelen ons op ons gemak bij hem. Hij heeft een fijne 5 persoons auto, we kunnen ruim genoeg zitten. Hij zegt dat het 2,5 uur rijden is, maar na 3 uur zijn we er nog steeds niet. Urenlang rijden we over een hobbelige zandweg, 20km per uur. Geen dorpjes te bekennen en eindeloze vlaktes. Het spookt wel even door ons hoofd dat als er nu iets gebeurd we echt in the middle of nowhere zijn. Niemand weet waar we precies zijn en zou ons terug kunnen vinden. Die gedachte moeten we snel weer uit ons hoofd zetten. Verstand op nul en gaan. Emoties en gedachtes moet ik regelmatig echt uit zetten om hier te kunnen zijn en dit te doen. Tranen wegslikken en sterk blijven. We zijn hier met een doel en we gaan door al weet ik wel dat ik dit thuis zal moeten gaan verwerken. Het is heel warm en de lucht is vies. Het is heel stoffig. We rijden met het raam open, er is geen airco. Als ik mijn gezicht tussendoor schoonmaak is het doekje bruin van het zand. Kleding krijgt ook een soort rode/bruinige waas, wat je er niet meer uitkrijgt.

Uiteindelijk zijn we er pas na 5 uur rijden! Afspraken maken met Afrikanen over het algemeen is best lastig en onduidelijk. Het is maar zien hoe laat je driver komt en hoe dit dan allemaal precies gaat. “This is Africa” zeggen we dan ook regelmatig in dit soort situaties en lachen er om, je druk gaan maken heeft totaal geen zin. Anyways, wij zijn blij dat we eindelijk op onze bestemming zijn. Ook is het fijn dat dit een beter hotel is dan in Lamadi. Het personeel spreekt Engels, ik heb een fatsoenlijke wc in plaats van een gat in de grond en er is zelfs (gebrekkige) wifi. Even kunnen contacten met Nederland is prettig. Al is het lastig om over te brengen wat ik nu allemaal meemaak en weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen.

DSCN2749.JPG

We zetten onze spullen in de kamers neer en besluiten nog te gaan kijken bij kamp Buhangija, ook al is het bijna avond. We nemen een risico door een taxi chauffeur te nemen die we niet kennen omdat onze eigen driver niet in de buurt is. Het is hier op straat niet veilig voor ons, het is erg crimineel, berovingen en ontvoeringen zijn hier de orde van de dag. Ook een onbekende chauffeur kan een gevaar zijn. We laten het hotel een taxi bellen in de hoop dat we dan enigszins iemand krijgen die te vertrouwen is. Een wat bredere, oudere man, ik denk zo ongeveer 40 jaar, komt ons ophalen. Hij heeft een vriendelijk gezicht. Zijn Engels is niet goed, maar hij doet zijn best om ons te begrijpen. We hebben er wel een oké gevoel bij, dus we stappen bij hem in.

Na even zoeken heeft hij de plek gevonden waar we moeten zijn. Om het kamp staan hoge muren en hekken zodat de kinderen er veilig kunnen verblijven. Het blijft gek om bij zo’n kamp aan te komen. Het geeft een beetje het gevoel alsof je bij een gevangenis aankomt als de kinderen zo met hun handjes de tralies vasthouden en nieuwsgierig naar ons kijken. De “beveiliging” doet erg lastig en wil ons niet binnen laten terwijl er bekend is dat wij zouden komen. De directeur is er niet en ze moeten eerst toestemming krijgen. Ze blijven rustig hun potje dammen verder spelen en ze kunnen geen Engels spreken. Ze praten in het Swahili tegen elkaar, wij hebben geen idee waar het over gaat. Hebben ze het over ons? Het zijn 2 jonge jongens, tonen totaal geen interesse in ons en blijven lekker op hun stoel zitten. Wij staan erbij en kijken ernaar. Zo lang gereisd om hier te komen en dan laten ze je niet binnen, we krijgen een gevoel van onmacht. Uiteindelijk na wat telefoontjes mogen we toch naar binnen, maar alleen onder begeleiding van de beveiligers, ze vertrouwen ons toch niet helemaal. Er wordt uitdrukkelijk gezegd dat we geen foto’s mogen maken en alleen snel een rondje mogen lopen en gedag kunnen zeggen. We kunnen op deze manier niet veel doen en voelen ons niet op ons gemak. We blijven hierdoor maar kort en kunnen geen contact krijgen met de kinderen. We hopen dat dit morgen anders zal gaan als de directeur erbij aanwezig is. De driver heeft ons netjes weer terug gebracht bij het hotel. We slaan zijn nummer op zodat we hem voor het volgende ritje weer kunnen bellen.

IMG_0887.JPG

De volgende dag checken we eerst of de directeur er is voor we weer naar Buhangija gaan. Hij is aanwezig en deze keer kunnen we wel zonder problemen naar binnen. We hebben  eerst een gesprek met de directeur. We worden meegenomen naar zijn kantoor. Een kleine donkere ruimte waarin een houten tafel staat, wat zijn bureau is. Plastic stoelen worden voor ons gepakt om op te zitten. Hij ziet er netjes uit zo in zijn pak en neemt de tijd om met ons te praten. Hij is vriendelijk, maar wel zakelijk. Hij wijst ons op de regeltjes en gaat meteen over op de orde van de zaak. Om ons heen staan dozen vol met gedoneerde spullen. Hij is sinds kort de nieuwe directeur en het blijkt dat er veel is verbeterd sinds hij het heeft overgenomen. Het aantal kinderen is verminderd naar 200, het lijkt een stuk schoner en de kinderen zien er goed verzorgd uit. Niet alle kinderen zijn er, een deel is naar een sportevenement. Aan de ene kant zijn we blij, maar we willen ook weten waar de andere 200 kinderen dan zijn heen gegaan. Hij vertelt dat een deel van de kinderen zijn verplaatst naar andere kampen en er zijn ook kinderen die terug naar hun ouders zijn. We weten niet of dit goed nieuws is, buiten het kamp is het niet veilig voor ze. We blijven doorvragen, maar krijgen niet echt de antwoorden die we willen en weten niet zo goed wat we er van moeten denken.

Nadat we hebben getekend voor de kleding en zonnebrand die we hebben meegnomen mogen we het uitdelen. Het gaat wel onder leiding van het personeel. De kinderen moeten allemaal keurig op een rijtje zitten en stil wachten tot ze wat krijgen. Zo anders dan bij Sister Helena. Het lijkt alsof de kinderen regels hebben en niet naar ons toe mogen komen of met ons mogen praten, er is een afstand die niet goed voelt. Bij sister Helena sprongen de kinderen op ons af en wilden allemaal onze aandacht, samen spelen en knuffelen.

De kinderen zijn blij met de kleding en proberen bij elkaar de Nederlandse teksten op de shirts te lezen. Ze smeren zichzelf in met de zonnebrand die wij uitdelen. De afstand blijft, de kinderen zoeken weinig contact, vorig jaar was dit totaal anders en vroegen ze juist erg veel aandacht. We weten niet of dit is omdat ze het niet mogen of dat ze het zelf niet willen. Hoe kan het dat dit zo veranderd is? De vorige keer was het bijna vechten om de aandacht. Er zijn vrijwilligers uit het dorp die meehelpen in het kamp om de kinderen te verzorgen en liefde te geven, dat is fijn om te zien. Het is voor de kinderen ook beter om van iemand aandacht te krijgen die ze kunnen blijven zien. De vrouwen zien er vriendelijk uit en we zien dat ze de kinderen knuffelen en verzorgen.

We bekijken het terrein en de slaapruimtes. De slaapruimtes zien er “goed” uit nu, al zijn het een soort van veestallen met ijzeren stapelbedden. Naast de bedden staan grote ijzeren koffers waar de kinderen hun spulletjes in kunnen bewaren. Veel bezittingen hebben de kinderen niet. Hooguit enkele kledingstukken. Er wordt grondig schoongemaakt, al hebben we wel onze vraagtekens of dit nu speciaal wordt gedaan omdat ze wisten dat wij zouden komen of dat dit echt is hoe ze het normaal gesproken ook doen. Matrassen liggen buiten op grond en worden schoon gespoeld met een tuinslang. We hebben veel klamboes meegenomen die we gaan ophangen. Het personeel en de oudere meisjes helpen ons mee waardoor dat snel gaat. Er zijn in een jaar tijd meer stapelbedden bijgekomen. Heel goed want voorheen sliepen er soms 5 kinderen in 1 bed! Helaas hebben we nu wel te weinig klamboes om alle bedden er van één te kunnen voorzien. Als ik foto’s aan het maken ben wordt er een klein jongetje opgehaald die in het bed moet liggen en slapend moet poseren voor de foto. Dit komt niet vanuit ons. We worden de hele tijd nauwlettend in de gaten gehouden bij alles wat we doen. Verplaatsen we ons naar een andere ruimte dan loopt er direct iemand met ons mee. Het werk voelt op deze manier wat lastig aan. Ondanks dat we hier met de allerbeste bedoelingen komen, lijken ze ons toch te blijven wantrouwen.

We overleggen met de directeur over Meshak, een van de jongetjes hier in het kamp. We willen hem meenemen naar Sister Helena. Gabrielle heeft hem eerder ontmoet en wil voor hem een plek waar hij beter verzorgd wordt en meer liefde zal krijgen. De directeur zegt dat hij zijn best gaat doen om zijn familie te vinden zodat zij hier toestemming voor kunnen geven. Later die avond krijgen we te horen dat we hem niet mee mogen nemen. Sister Helena gaat er zelf achteraan om zijn familie te vinden. Er moet eerst gemeld worden dat hij ergens anders gaat wonen voor hij weg mag bij Buhangija. Gelukkig zijn de omstandigheden hier verbeterd en laten we hem niet met een heel slecht gevoel achter. De vraag is wel of er echt wat geregeld gaat worden, want als je er zelf niet bij bent en achter aan zit gaan ze er gemakzuchtig mee om.

DSCN2736.JPG

De dag erna gaan we weer terug naar Lamadi. Als we buiten op het terras zitten te wachten op Josiah (geen idee hoe laat hij er zal zijn) komt er ineens een politie-agent aanlopen. Onderweg in de auto kom je ook regelmatig politie tegen. Als ze je aanhouden kunnen ze je vragen voor de meest absurde dingen te betalen. Een sticker die je mist op je auto, papieren die zogenaamd niet kloppen of de brutale eis om hun eten of drinken te betalen. Als je niet betaald mag je niet verder rijden. Nu er een agent komt aanlopen hoop ik dat hij niet op me afkomt. Helaas stopt hij wel bij mij. Ik probeer meteen te bedenken wat er zal gaan gebeuren. Het is hier zo corrupt. Gabriëlle is net naar haar kamer om de spullen te gaan halen. Hij heeft een boze blik op zijn gezicht en heeft een norse autoritaire houding. Hij maakt slecht oogcontact en blijft de het terras en de omgeving observeren.  Hij komt naast mij staan en vraagt om mijn paspoort. Of nou ja vraagt, hij roept “Passport passport” met een niet al te vriendelijke stem. Ik probeer hem alleen te laten kijken, maar hij grist mijn paspoort meteen uit mijn handen. Hij bladert er wild doorheen en zegt dat het niet goed is. Hij wil weten wat ik hier kom doen. Ik vertel dat ik op vakantie ben en over een paar dagen naar huis ga. Hij gelooft me niet. Hij zegt dat ik hier kom om te werken en dat ik kom om de kinderen met albinisme te helpen. Hoe kan hij dit weten? Ik heb mijn shirt van de organisatie niet aan en er is niks wat een teken kan geven dat we daarvoor hier zijn. Ik vind het maar niks dat ik hier zo alleen op het terras zit. Elke minuut lijkt een eeuwigheid te duren. Ik probeer rustig te blijven, maar van binnen ben ik aan het huilen en raak ik in paniek. Na 10 minuten komt Gabriëlle er ook aan en ook zij moet haar paspoort laten zien. Ik leg haar snel uit wat er net gebeurd is en dat ze haar paspoort goed moet vasthouden als ze die gaat laten zien. Ook bij haar lukt dat niet. Hij trekt het paspoort uit haar handen. Druk bladerend roept hij dat het niet goed is. Hij zegt dat we een werkvisum nodig hebben. Er komen nog 3 politiemannen bij en ze willen ons arresteren. We moeten nu mee naar het bureau zeggen ze. Wij worden best wel bang en weten niet wat we moeten doen. De tranen staan in mijn ogen. Gelukkig heb ik een zonnebril op en kan ik het verbergen. We hebben geen woorden naar elkaar nodig, onze blikken kruisen elkaar en we voelen elkaars angst. Ook is er een adrenaline kick, het gevoel om hier goed uit te moeten komen, het moet lukken. Gedachtes gaan alle kanten op met wat we kunnen doen of moeten zeggen. Uiteindelijk besluiten we iemand te gaan bellen voor hulp.

We bellen Sister Helena, maar die neemt niet op. Désirée neemt wel haar telefoon op en zegt dat we moeten zeggen dat we de ambassade gaan bellen en niet mee moeten gaan of in ieder geval moeten wachten tot Josiah er is zodat hij ons kan helpen. Als de agent aan het bellen is met het bureau zie ik mijn kans en pak ik stiekem de paspoorten terug van de tafel. Nooit gedacht dat ik dat zou durven, tegen de politie in gaan. Vlug stop ik ze diep onder in mijn tas. Ik blijf praten met de andere agent en zeg dat we hier niks verkeerds komen doen. We komen niet om geld te verdienen en bovendien gaan we over een paar dagen al terug naar Nederland. We hebben thuis een baan en gezin. Hij heeft daar niet echt oren naar en blijft herhalen dat het niet goed is wat we hier komen doen. Ik roep de hoteleigenaar erbij, maar die helpt ons ook niet echt mee. Uiteindelijk beëindigt de agent het telefoongesprek en zegt dat we nu niet mee hoeven naar het bureau maar zodra hij ons nog een keer hier ziet we meteen mee moeten en er dan niet meer mee wegkomen. Hij zegt dat hij wel onze paspoorten meeneemt. Gelukkig had ik die dus al snel terug gepakt. Zodra hij dat doorheeft laat hij het erbij zitten en ze gaan weg.

We komen er met de schrik vanaf. We staan nog te shaken en zijn best van slag. Nadat de politie-agenten zijn vertrokken praten we nog met de eigenaar van het hotel en het blijkt dat hij diegene was die de politie heeft ingelicht over wat wij hier doen! Hier voelen we ons dus ook niet meer op ons gemak. Zo bizar hoe het er hier aan toegaat. Het is een beetje een vaag verhaal maar het komt er op neer dat hij bevriend is met hun en daarom verteld had dat wij hier waren en wat ons doel was. We durven niet meer op het terras te blijven zitten en gaan naar binnen toe. We proberen contact te krijgen met Josiah, maar krijgen geen antwoord van hem. Er zit niks anders op dan te wachten tot hij er is. Gelukkig duurt het niet heel lang meer. Als hij na een half uurtje arriveert stappen we snel bij hem in de auto en vertellen wat er is gebeurd.

Wij zagen het al voor ons, gevangen in het buitenland, hoe zal dat zijn afgelopen? Wat een schrik. Je wordt wel even met je neus op de feiten gedrukt. Deze reis met zo’n missie is niet zonder risico’s. Oh wat zijn we blij als we na 6 uur rijden eindelijk weer veilig terug zijn bij Désirée en John en elkaar een dikke knuffel kunnen geven!