Washington Slagbaai National Park

Blog, Bonaire, My travel stories, My travel stories

Een geweldige plek om te bezoeken op Bonaire is het Washington Slagbaai National Park. Dit park is ruim 6000 hectare, een groot gedeelte van het eiland. Ik ben er inmiddels 2 keer geweest en hoop hier nog veel vaker heen te kunnen gaan. Voor 45 dollar heb je een heel kalenderjaar toegang tot het park en krijg je meteen je STINAPA-penning. Hiermee mag je de onderwater wereld van Bonaire verkennen. Het is verplicht om deze te hebben als je gaat zwemmen, snorkelen of een andere vorm van watersport gaat doen op het eiland. Door de onverharde, slechte wegen is het nodig om met een auto met 4 wheel drive te gaan.

Één van de mooiste dingen van dit eiland vind ik dat er zoveel aan wordt gedaan om de natuur te beschermen. Het is allemaal zo puur en onaangetast. Zonder hordes toeristen kun je hier tijd doorbrengen op de mooiste plekken.

Het park is geopend van 8.00 tot 17.00 uur. Zorg zelf voor voldoende eten en drinken. In het park is er geen gelegenheid om iets te kopen. Puur natuur om van te genieten. Het is ook opvallend schoon in het gehele park. Met elkaar wordt er voor gezorgd dat afval netjes wordt opgeruimd en blijft het in zijn oorspronkelijke staat.

In het park komen wel meer dan 500 plant- en diersoorten voor. Genoeg om je een dagje te vermaken. Alleen al het rijden door het bergachtige landschap over onverharde wegen is een ervaring op zich. Er zijn oneindig veel cactussen te zien, aloëvelden, zoutmeren, een natuurlijke “infinty pool”, mooie stranden en rotsformaties. Als je op Bonaire bent en je hebt de kans om naar het park te gaan dan is dit zeker een aanrader.

Er zijn meerdere punten waar je kunt uitstappen om prachtige foto’s te maken of kunt gaan relaxen. Grote kans dat je op een rustige dag een strandje helemaal voor jezelf hebt. Dat zijn toch wel de geluksmomentjes. Een koelbox vol met lekkere dingen, een muziekje aan en genieten maar.

De Brandaris beklimmen staat nog op mijn to-do lijstje, dus daar moet ik zeker nog voor terug. De top van deze berg is het hoogste punt van het eiland. Een leuk hike avontuur voor de volgende keer.

Er zijn huisjes in het park die je kunt huren om te overnachten. Dat lijkt me ook een bijzondere ervaring. Primitief is het wel, kamperen op je luchtbed in een huisje zonder elektriciteit. Overdag is het naast de huisjes ook een fijne plek om een stop te maken tijdens je dag in het park. Er staan voldoende tafels en bankjes en je kunt lekker een hangmat ophangen. Recht voor je de prachtige blauwe zee, achter je een meer vol met roze flamingo’s. De avonturiers onder ons kunnen een cliff jump doen. Als je het wat rustiger aan wilt doen is dit een mooie plek om te snorkelen.

Soms moet ik mezelf even knijpen of dit wel echt is. En dan denk ik JA, dit is nu mijn leven, wat een geluk heb ik toch!

Staat het Washington Slagbaai National Park al op jouw lijstje om te bezoeken?

Advertenties

Bonaire I’m back!

Blog, Bonaire, My travel stories, My travel stories

Bon dia,

Ik ben terug op Bonaire. Dit keer niet voor een vakantie, ik blijf hier het aankomende half jaar wonen. Nadat ik in december na 10 jaar in de kinderopvang ontslag heb genomen ben ik me gaan voorbereiden op mijn vertrek naar Bonaire. Hierbij ging ik door verschillende fases. Het gevoel dat ik dit moest doen was zo sterk en ik heb er dan ook niet lang over nagedacht. Een redelijk impulsief besluit, volledig met mijn gevoel gemaakt. Na het opzeggen van mijn vaste baan voelde ik meteen een bepaalde vrijheid over me heenkomen. Blij met mijn keuze en veel zin in wat er komen gaat. Ik heb er super veel zin in.

Als de datum van vertrek dichterbij komt veranderen de gedachtes. Ik schuif het inpakken en leeghalen van mijn huis voor me uit. Nu het echt gaat gebeuren komt er ook een beetje angst. Afscheid nemen komt dichterbij. Een proces van loslaten en afsluiten. 2 weken van te voren moet ik er toch wel aan geloven om spullen weg te gaan gooien en een begin te maken met dozen inpakken. Ik voel me steeds minder thuis in mijn eigen huis. Ik breng veel tijd door met de liefste mensen om mij heen. Het besef dat het straks een tijdje niet meer kan komt wel binnen. De stap er naartoe is lastig. Maak ik nu wel de goede keuze? Is dit echt wat ik wil? Er komen regelmatig tranen, zenuwen en buikpijn in de laatste dagen. Straks kan ik niet meer even bij m’n beste vriendinnen binnen lopen en samen leuke dingen doen. Dat zal ik zeker missen. Doe ik er goed aan om alles in Nederland achter te laten? Raak ik dingen kwijt of krijg ik er mooiere dingen voor terug? Zoveel vragen die door mijn hoofd spoken. Waarom moet ik van mezelf de confrontatie met mezelf zo opzoeken? Ik weet dat het overwinningsgevoel het straks goed maakt. De angst van het onbekende. Kan ik dit alleen? Nu alles is ingepakt duurt elke dag te lang en kan ik maar beter gewoon gaan. Het is goed geweest dat ik ruim de tijd heb gehad om alles voor te bereiden. Ik ben er nu klaar voor. De dag van vertrek heb ik er zin in en ik ga met een goed gevoel met gezonde spanning weg.

Bij aankomst voel ik meteen de heerlijke sfeer van het eiland en is het fijn dat Angèle mij komt ophalen en naar mijn nieuwe huisje brengt. Blij om terug te zijn. De volgende ochtend komt het besef even hard binnen dat dit geen vakantie is en dit voorlopig mijn thuis is. Dit is even lastig. Ik voel me nog niet thuis. Ik ken de weg nog niet, heb nog weinig contacten en moet echt nog ontzettend mijn draai vinden. Ik voel me alleen en had niet verwacht dat ik het moeilijk zou vinden dus dit overvalt me een beetje. Tijdens het reizen voel ik me altijd juist heel goed en ken ik dit gevoel helemaal niet. Blijkbaar is dit toch even anders. Toch even de twijfel of dit dan wel de goede keuze is. Dit was wat ik wilde, waarom voel ik me dan niet relaxed? Veel confrontatie met mezelf. Angèle, die ik van de vorige keer in Bonaire ken, kent het proces en het is fijn om het met haar te kunnen delen, dat helpt me er zeker doorheen.

Nu een paar dagen later gaat het al een stuk beter. M’n huisje is heel fijn en begint meer als thuis te voelen. Ik woon in een rustige afgelegen wijk met voornamelijk Nederlanders. Ik word wakker en kan op mijn eigen terras in de zon ontbijten en daarna lekker in het zwembad springen. Hoe relaxed is dat? Dan denk ik wel, wat een geluk heb ik dat ik hier kan zijn! Ik begin wat meer ritme te krijgen en heb gelukkig nog wat contacten van de vorige keer dat ik er was. Het is nu anders om contact te maken en ik zal daar nog even een weg in moeten gaan vinden. Ik mis Nederland niet, maar wel de mensen waarmee ik het liefst ben en de dagelijkse routine. Hier word ik wakker en denk ik wat nu? De vrijheid is heerlijk, maar het is zoveel vrijheid en gek genoeg moet ik daar toch even aan wennen. Luxe problemen 😉

Ik zal veel kunnen leren van de tijd die ik hier ga hebben, het zal me sterker maken en dat is waar ik het voor doe. Mijn eigen kracht, doorzettingsvermogen en motivatie vinden om dit te kunnen doen. Ik wil alleen kunnen zijn, onafhankelijk en ontdekken wat ik nou wil.

Nu ik nog last heb van de jetlag en elke dag zeker om 5 uur klaarwakker ben heb ik álle tijd om de dagen goed te benutten. Het is relaxed om in de ochtend een paar uurtjes als virtual assistant te werken en daarna wat leuks te kunnen gaan doen. De eerste contacten voor het zoeken naar retailers voor de beachsocks zijn opgezet en ik denk dat er zeker leuke mogelijkheden zijn om hier een netwerk op te bouwen. De eerste paar Duukies zijn al verkocht en dat is een leuk begin van mijn avontuur hier. Elke dag met mooi weer wakker worden, alleen maar hoeven nadenken welke bikini en short ik aantrek en de zonnige dag kan beginnen!

Ondanks de wat moeilijke opstart kijk ik uit naar al het moois wat nog komen gaat. Na een week is er al veel veranderd. Door veel te schrijven, reiki te doen, mijn gevoel toe te laten en het tijd te geven gaat het nu veel beter. Er is weer een bepaalde rust gekomen en ik heb al wat leuke mensen leren kennen. Het meest bijzondere wat er is gebeurd is dat ik hier nog geen week ben en mijn eerste gesprek voor de beachsocks meteen raak was. Louise, eigenaresse van Swim Academy Splash, had meteen veel enthousiasme en interesse. Nadat we elkaar nog maar een uur kenden besloten we samen een bedrijfje te starten met de beachsocks. Binnen een paar dagen hebben we alles geregeld en zijn meteen van start gegaan. Een beetje impulsief, maar wel heel leuk 🙂 Sommige mensen zullen ons vast voor gek verklaren haha.

Maps.me is mn beste vriend de aankomende weken nu ik de weg nog niet zo goed ken. Aan het verkeer was ik snel gewend, het is eigenlijk best relaxed. De enige regel is dat je voorrang hebt op een doorgaande weg. Verder zijn er geen stoplichten en de wegen zijn niet zo goed waardoor je overal max. 60 km per uur kan rijden. Een ezel of geit komt regelmatig zo uit de bosjes tevoorschijn daar moet je wel voor uitkijken. Langzaam aan begin ik de weg een beetje te leren kennen. Soms moet je eerst even door een moeilijke tijd heen om het daarna goed te hebben. Na anderhalve week voel ik me best wel thuis hier, living the good life. 😇

Ayo!

Highlights Bonaire

Blog, Bonaire, My travel stories

Bon dia, Bonaire! 

Na een 12 uur durende vlucht vanaf Amsterdam met KLM kom ik eindelijk aan op Bonaire. Wakker worden en niet hoeven nadenken welke warme trui ik nu weer moet aantrekken. Slippers en een short it is, 30 graden en zon, love it!  Een ontbijtje met uitzicht op zee en aan de slag op mijn Macbook. Zo wil ik elke dag wel beginnen, kan dit alsjeblieft mijn nieuwe dagelijkse routine worden? 

Christel, mijn schrijfcoach, had me ter kennismaking gisterenavond opgehaald op Flamingo Airport. Ze brengt me naar de Islander, een nieuw modern hotel in het hartje van Kralendijk. Aan de ene kant de hoofdstraat en aan de andere kant zee met boulevard. Het personeel is erg vriendelijk en ik heb een fijne nette kamer. De perfecte locatie voor mij. Ik kan wat winkelen, de zee is op loopafstand en er zijn genoeg restaurantjes op loopafstand waar ik wat kan gaan eten. 

De tweede avond is er een salsa feestje in Cuba. Dit is letterlijk een paar stappen lopen vanaf mijn hotel. Ik besluit dan ook hierheen te gaan om wat mensen te leren kennen zodat ik daarmee kan optrekken. Al snel heb ik aansluiting gevonden en de rest van mijn vakantie ben ik dan ook weinig alleen. Voor dat ik vertrok waren er toch weer even die zenuwen. Zal ik me alleen gaan voelen? Straks leer ik geen leuke mensen kennen. Die angst is weer voor niks geweest, nergens voor nodig. Juist omdat ik alleen ben heb ik overal snel aanspraak. Binnen no time heb ik al zoveel leuke contacten. Met Christel of met mijn nieuwe vrienden verken ik het eiland. 

De highlights van het eiland; 

Zoutmijnen

We rijden langs de zoutmijnen. Helaas hebben ze nog niet de schitterende kleuren die ze krijgen naarmate het water verdampt. Het heeft de laatste tijd veel geregend. Er ligt dan ook maar een kleine berg zout klaar voor transport. Voor het meestal droge eiland is al die regen wel lekker. 

Lac Cai

Ik ga samen met Christel een dagje naar Lac Cai. Dat is een ondiepe lagune aan de zuidoost kant van Bonaire waar de wind constant aanwezig is. De weg er naartoe is al avontuurlijk. Het doet me denken aan de wegen in Tanzania. Je moet zachtjes rijden omdat er zoveel gaten in de weg zitten. Je hobbelt alle kanten op. Het is wel fijn om zo zacht te rijden. Daardoor kan ik de omgeving goed in me opnemen en echt genieten van dit ritje. Het is een mooi stuk ongerepte natuur. 

Ik vind de mangrove iets magisch hebben. Bomen die groeien in het zoute water, dat heeft iets aparts. De enorme wortels die je boven de grond ziet en dan het mooie groen erboven. 

De flamingo’s zie ik vandaag van nog dichterbij. Het fel roze blijft fascinerend. Het geluid wat ze maken is vergelijkbaar met ganzen. Ze gaan tegen elkaar tekeer en ik vraag me af wat ze nou tegen elkaar zeggen. Er zijn ook flamingo’s die een wat wittere/grijze kleur hebben. Dit zijn de baby flamingo’s. Na verloop van tijd verliezen ze die veren en krijgen ze daar langzaam aan roze veren voor terug. De roze kleur krijgen ze door de voeding die ze binnen krijgen. Ze eten graag garnalen, slakken en mosselen. Door de carotenoïden krijgen ze hun mooie kleur die kan variëren van roze tot zelfs rood.

Op onze hobbelige weg zien we een enkele keer een schattige ezel die nieuwsgierig kijkt of je wat te eten voor hem hebt meegenomen. Als hij doorheeft dat er niks te halen valt blijft hij rustig op zijn plekje staan. Voor het eerst zie ik de leguanen, wat een grote beesten. Midden op de weg zijn ze heerlijk aan het zonnen. Ze maken nog geen aanstalten om weg te gaan als we er aan komen. Toch gaan ze op het laatst maar snel aan de kant. Ik hoor dat op het eiland leguanen soep of stoofpot een gewild gerecht is. Het trekt mij niet dit uit te gaan proberen ook al krijg ik te weten dat het naar kip smaakt. Ik sla dit gerechtje nog even over. 

We zijn bijna bij Lac Cai aangekomen. Nog maar een klein stukje. We rijden voorbij een stukje wilde zee. De golven klotsen op de rotsen. We willen foto’s maken, maar vragen ons af of we het wel droog houden als we het raam hiervoor open doen. Er is maar een klein stukje weg vlak naast de zee. Het gaat net goed en we hebben een mooi shot! Christel parkeert de auto en we zoeken een schaduwplekje onder de bomen op om te gaan zitten. Het is een warme dag, in de felle zon is het niet uit te houden. 

We hebben ons geïnstalleerd op ons plekje en dan komen er jeeps met toeristen aan. Er zijn vandaag verschillende cruiseschepen en de meeste toeristen gaan dan op pad met een tour om het eiland te verkennen. Een stel is van plan precies naast ons te komen zitten terwijl er ruimte genoeg is. Ze vragen ons niks en er komt geen woord of blik vanaf. Christel vraagt of ze ergens anders kunnen gaan zitten. Ze kijken ons verbaasd aan. Ze spreken de taal niet, het zijn Duitsers. Ze doen geen moeite om met ons te kunnen communiceren en na even draaien besluiten ze toch maar naar een ander plekje te gaan. Gelukkig blijven de toeristen met zo’n tour niet lang op 1 plek. Meestal vertrekken ze na een uurtje weer naar de volgende plaats. 

Nadat ik een lekker vers broodje met zelfgemaakte bonen dip van Christel heb gegeten ga ik wat foto’s maken. Lac Cai is prachtig. Opnieuw helder turquoise zeewater. Het is ondiep waardoor je een heel stuk in kunt lopen. Cai wordt opgesierd door gigantische bergen van lege karko schelpen. De karko is de bekendste slakkensoort in het Caribische archipel. Prachtig om foto’s van te maken.De karko’s zijn sinds 2015 beschermd omdat de aantallen schrikbarend omlaag zijn gegaan in de jaren daarvoor. De dieren worden zo beschermd en krijgen dan kans om weer te herstellen. 

Inmiddels begint er bij mij irritatie te komen van de inieminie beestjes die rond de bomen vliegen. Als je goed kijkt zie je dat het er wel miljoenen zijn. Het krioelt ervan. Ze steken me continue, net als de vervelende muggen. Ik zit helemaal onder de steken en dat jeukt ontzettend. Ik zoek wat verkoeling in het water, daar heb je geen last van de beestjes. Zodra ik uit het water kom begint het gewoon weer opnieuw. Het is zo erg  dat we besluiten weg te gaan van deze plek. Ondanks dat is dit wel echt een plek die je niet wilt overslaan op Bonaire. 

Klein Bonaire

Naar een onbewoond eiland? Dat stond altijd al op mijn lijstje om te gaan doen! Op 800 meter afstand van Kralendijk ligt het mini eilandje Klein Bonaire. Met een watertaxi die meerdere keren per dag vertrekt kun je naar de overkant varen. Ik waan mij in het paradijs. Hagelwit strand en helder water. Op een paar toeristen na is hier niks te vinden. Er is een klein met riet bedekt afdakje voor een beetje schaduw. Je zult zelf je eigen eten en drinken moeten meenemen en dan kun je de hele dag genieten van deze prachtige plek. This is paradise! 

Seru Largu

Bij dag en nacht een mooie plek om te bezoeken. Overdag kun je hier verschillende hike routes volgen en genieten van de mooie uitzichten. Bij helder weer kun je zelfs de bergen van Curacao zien. De mensen op Bonaire zijn erg bijgelovig en geloven dat het ’s nachts spookt op de berg. Als je het toch aandurft wordt je getrakteerd op een schitterende sterrenhemel en een stad vol lichtjes. In alle stilte kun je genieten van deze plek. 

Cuba

Hou je van een salsa feestje? Dan moet je op donderdag avond bij Cuba zijn. Een gezellig plek om een dansje te komen doen. Het feest begint om 21.30 en je kunt er eerder op de avond al terecht voor een hapje en drankje. Elke donderdag zorgt DJ Cicario voor een heerlijke latin night. 

Coco Beach Club

Op vrijdag is Coco Beach Club the place to be voor een dansje en drankje. Er worden geregeld evenementen georganiseerd. Op zaterdag kwam Bizzey optreden. Hier hoef je niet zoals in Nederland een kaartje voor te kopen. De entree is gewoon gratis. Op andere dagen kun je ook lekker zonnen aan het strand. Je geniet er van lekkere cocktails en kunt er heerlijk eten. 

Little Havana

Als je feestje bij Cuba of Coco is afgelopen dan ga je automatisch door naar Little havana. Daar kun je nog eventjes door dansen tot de latere uurtjes. Overdag kun je hier ook terecht om een borrel te drinken.

Slavenhuisjes

We maken een stop bij de witte en okergele slavenhuisjes. De slavenhuisjes zijn wereldberoemd en stonden dan dus ook op mijn “Bonaire Bucketlist”! De slavenhuisjes bij Witte Pan en Oranje Pan zijn kleine huisjes waarin de slaven die werkten in de zoutpannen de nacht konden doorbrengen. Op de meeste plekken in de wereld zijn herinneringen uit de slaventijd uitgewist. De huisjes zijn piepklein en schattig, maar het verhaal erachter is heftig. De slavenarbeiders moesten 7 uur lopen om bij hun werkplek te komen, daarom zijn in die tijd de slavenhuisjes gebouwd zodat ze daar konden verblijven en niet meer de lange wandeling hoefden te maken. De huisjes zijn gemaakt van koraalstenen. Ze zijn nauwelijks 2 meter hoog en hebben 1 raam en een kleine deuropening waar niemand rechtop doorheen past. De slaven hadden zwaar werk, de hele dag in de hitte met hun blote voeten in de bijtende zoutbassin. Velen werden er blind door de weerkaatsing van de zon in de zoutkristallen. De slavernij werd afgeschaft in 1863, er werden 758 slaven op Bonaire in vrijheid gesteld. De huisjes zijn nu een beschermd monument (Bron).  

Atlantis Beach

Tussen de Witte Pan en Oranje Pan in ligt Atlantis beach. We maken een korte stop om te kijken naar de kitesurfers. Kitesurfen is een vorm van watersport waarbij je op een kleine surfplank je voort laat trekken door een site. Het is een combinatie van surfen en vliegeren. Er zijn 2 kitesurf scholen, dus mocht je dit willen leren lijkt dit me een goede plek! 

Jibe City

We rijden door de plaatselijke regenbui verder naar Jibe City. Dikke donkere wolken hangen in de lucht. Het lijkt wel maanlandschap om ons heen, zo apart. En op dat maanlandschap groeit van alles, een apart gezicht en ik vraag me af hoe het kan. De golven van de zee slaan tegen de rotsen aan, huizenhoge golven zijn er te zien, het ziet er spectaculair uit. Bij Jibe City stoppen we om te gaan lunchen. Een leuk hippie plekje vol met surf boys. Vrolijke kleurtjes, houten banken en stoelen  Een lunch met een view! Uitzicht op de helderblauwe zee terwijl we lekker eten. Er is genoeg keuze op het menu, ik ga voor een broodje zalm. De wind waait hard en je moet oppassen dat het eten niet van je bord wordt geblazen. De surfers zijn in actie op het water, vermakelijk om naar te kijken hoe ze zich door de golven bewegen en kunsten uithalen. Er hangt een relaxte sfeer, hier kun je je wel een paar uurtjes vermaken. 

Pink Beach

We nemen tijdens het toeren over het eiland een kijkje bij Pink beach. Helaas heeft een orkaan het lange roze zandstrand bedolven onder een flinke laag dood koraal waardoor Pink beach dus niet meer pink is. Jammer, ik had graag een keer een roze strand willen zien. 

Donkey beach 

Het strand langs het vliegveld. Hier kun je gemakkelijk de zee in. Een goede plek om lekker te relaxen en snorkelen. Tijdens het zonnen zie je regelmatig de vliegtuigen laag over je heen komen, indrukwekkend. In de weekenden vind je hier vaak de locals. Erg gezellig, want iedereen is welkom om mee te barbecuen. 

1000 steps

Een uitgestrekt witte strand met kleine stukjes koraalsteen. De perfecte snorkel en duikplek op Bonaire. De baai is een prachtige plek en wordt omringd door kliffen van kalksteen, helderblauw water en een fantastisch rif. Schildpadden zul je hier ongetwijfeld tegen komen. Het rif is maar zes meter diep dus snorkelen gaat uitstekend. Het rif zit vol vissen en prachtig koraal en het water is opvallend helder. Wat is de onderwater wereld toch prachtig. Binnen no time heb ik de eerste schildpad al gespot. Ik ben gelukkig! 

Karel’s

Een leuk restaurant op een houten pier aan de boulevard bij Kralendijk. We krijgen een tafeltje helemaal aan het eind waardoor we kunnen genieten van het uitzicht. Door de lichtjes die op de zee gericht zijn kun je zo de vissen voorbij zien komen zwemmen terwijl je aan het eten bent.  

La terrazza

Deze Italianen hebben een leuk concept. Je geeft door wat je niet lust en aan de hand daarvan maken ze een surprise menu voor je klaar. Je krijgt dus geen menukaart en kunt niet kiezen wat je wilt eten. Ik heb hier meerdere keren super lekker gegeten. Het eten wordt met liefde voor je klaar gemaakt. Toppers!

Foodies

Een hip restaurantje waar je kunt genieten van heerlijk eten met een top uitzicht op Lac Baai en Sorobon. Je kunt er terecht voor lunch, diner of gewoon een drankje. Aanrader! 

Gotomeer 

Het Gotomeer bevindt zich in het Washington Slagbaai National Park. Vanaf een hoog observatiepunt staan er verschillende bankjes waar je een mooi uitzicht hebt op het meer. Vanaf dit uitzichtpunt heb je ook uitzicht op de kleine eilandjes in het meer en kun je in de verte de top van de Brandaris zien liggen. De Brandaris is de hoogste berg van Bonaire. De perfecte plek om flamingo’s te spotten. Vanaf de uitzicht punten zie je ze al vanuit de verte. Als je verder rijd sta je op een paar meter afstand van de felgekleurde beesten. Ik kan er naar blijven kijken. Een prachtig stuk om te rijden. De natuur is waanzinnig mooi. Zo groen, overal cactussen en het is onaangetast.

Bonaire is een prachtig eiland. Ik ga hier zeker naar toe terug. Er zijn vast nog veel meer mooie plekjes die ik kan ontdekken als ik langer de tijd zou hebben. Ik hoop dat dit eiland zo blijft. Puur en schoon. Er is beschermd gebied en je kunt op alle plekken genieten in alle rust zonder hysterische toeristen. Ik ben verliefd!  

Ayo Bonaire!