Interview; Op reis door Oost-Afrika!

Africa, Blog

IMG_3048 copy.jpg

  • Wie ben je en waar kom je vandaan?
Ik ben Elizabeth en ik kom uit een dorpje in de buurt van ’s Hertogenbosch. Sinds mijn 21e stap ik regelmatig in het vliegtuig om de wereld al backpackend te verkennen. 
  • Waar ging je reis naar toe en hoelang was je daar?
In november ging ik naar het Oost-Afrika. Naar Rwanda, Oeganda en Democratisch Republiek Congo (DRC) om precies te zijn. Ik had slechts 12 dagen de tijd, dus ik moest een beetje doorreizen. In eerste instantie wilde ik graag de berggorilla’s in Oeganda bezoeken. Vandaar dat ik een vliegticket naar Entebbe, Oeganda boekte. Op het laatste moment besloot ik de berggorilla’s toch in Congo (DRC) te bezoeken, dit omdat het veel goedkoper is dan een bezoek in Rwanda of Oeganda. 
  • Met wie was je op reis en waarom?
Ik reisde deze keer alleen. Vanaf het moment dat ik begon met reizen ben ik gewend om solo te reizen. Voor deze reis had ik de vriendin van mijn neef meegevraagd, zij reist ook erg graag. Maar door omstandigheden was ze helaas verhinderd. Daarom besloot ik alleen naar Oost-Afrika te reizen, ik wilde toch wel erg graag de berggorilla’s zien. 
  • Hoe was je reisroute? 
Mijn retour vlucht was naar Entebbe, Oeganda, maar ik boekte een vlucht voor dezelfde dag naar Kigali, Rwanda. Hier begon mijn reis. Ik bezocht de genocide memorials rondom Kigali en ik verkende de omgeving van mijn hostel. Daarna reisde ik door naar Musanze. Hier had ik wat slechter weer, dus ik vermaakte me prima in Musanze zelf. Toen het weer de volgende dag opklaarde besloot ik een tour te boeken naar Twinlakes. Deze 2 meren liggen slechts een paar kilometer van Musanze vandaan. Een prachtige omgeving! 
Meteen na deze tour nam ik een bus naar Gisenyi. Op het busstation stond mijn touragent mij op te wachten. Hij had mijn visum voor Congo geregeld. Ook boekte ik bij hem de visums voor de gorilla trekking en een vulkaan trekking. De nacht bracht ik door in Goma. 
Daarna volgde de 2 activiteiten, verspreid over 3 dagen. De derde dag was al vroeg in de middag afgelopen. Daarom nam ik de bus terug naar Oeganda, via Rwanda. De avond verbleef ik in Kisoro, welke net over de grens in Oeganda is. 
De volgende dag kwam ik eindelijk tot rust in Lake Bunyonyi. Hier had ik een leuke kamer aan het meer en kon ik nog even tot rust komen. Dit was wel nodig! 
Nog en laatste lange busreis naar Entebbe, van waar mijn vlucht weer vertrok. Ik deed nog een vogeltour bij Lake Victoria, maar toen was toch echt mijn tijd op! 
Veel te kort! 
 
  •             Wat was het doel van deze reis?
Het zien van de berggorrila’s en het beklimmen van vulkaan Nyiragongo. Ook wilde ik meer leren over de genocide in Rwanda, welke in 1994 heeft plaats gevonden. 
  • Welke activiteiten heb je ondernomen? 
Heel veel! Natuurlijk beklom ik de vulkaan Nyiragongo. Deze is 3480 meter hoog en heeft het grootste lava meer ter wereld! Verder maakte ik door de jungle van Virunga national park een wandeling naar de berggorilla’s. Bij Lake Victoria stapte ik op een boot om vogels te spotten. Verder heb ik veel in bussen gezeten. Is dat ook een activiteit? Haha! 
IMG_3400 copy.jpg
  • Heb je ook minder leuke momenten gehad? 
Reizen in Afrika gaat niet altijd vanzelf en er zijn altijd onverwachte momenten. Zo stapte ik in Kisoro in een gedeelde taxi naar Kabale. Normaal zijn gedeelde taxi’s een veelvuldig gebruikt vervoersmiddel voor me. Ik verwachte dan ook snel te vertrekken met zo’n 5/6 mensen in totaal in een normale auto/taxi. Helaas was de taxi chauffeur hebberig en liet hij maar liefst 7 andere mensen en een kindje instappen! Hoe we allemaal in de gewone sedan wagen paste snap ik nog steeds niet en ik voelde me ook totaal niet op mijn gemak met zoveel mensen in zo’n vervoersmiddel! De rit duurde maar liefst 2 uur en ik was zo blij toen ik eenmaal in Kabale was! 
Ook kreeg ik een allergische reactie op de malaria tabletten die je moet slikken. Hierdoor zat ik onder een jeukende uitslag, die nu een maand na terugkomst pas begint af te nemen! 
  • Wat vond je van de cultuur? 
In de drie verschillende landen zie je al veel cultuur verschillen. Rwanda lijkt na de heftige oorlog zich goed te herstellen en het land staat open voor toerisme. Ze proberen het land goed schoon te houden door plastic zakjes te verbieden. Dit vond ik een erg goed initiatief! 
Wat me op viel in alle drie de landen is dat veel mensen gelovig zijn (katholiek). Je ziet dan ook veel kerken en in de bussen worden veel gelovige liedjes gedraaid. Verder hoor je vrolijk gezang vanuit de kerken. Dit vond ik wel leuk om te horen. 
  • Waar heb je zoal overnacht? 
De meeste accomodaties vond ik ter plekke door rond te lopen. Veelal waren dit hostels of kleine guesthouses en hotels. Vaak waren deze laatste 2 in een mooie tuin. Soms moest ik de badkamer delen. Of sliep ik zelfs op een slaapzaal met meerdere mensen. Maar zo ontmoet je ook weer nieuwe mensen, dus dat vind ik altijd wel leuk. 
  • Hoe ben je door het land gereisd? 
Dit keer heb ik zeer veel verschillende vervoersmiddelen gebruikt. Ik heb hierbij niks van te voren geboekt. Ik reisde met bussen tussen de grote plaatsen. In de plaatsen en steden zelf verplaatste ik mij met een motor taxi. Hierbij zit je achterrop een motor en deze manoeuvreren tussen het drukke verkeer. Een matatu is een kleine bus welke relatief korte afstanden aflegt, maximaal 1.5 uur. Ook deze heb ik meerdere keren genomen. Een minibus heb ik ook voor korte afstanden gebruikt. Verder had ik nog privé vervoer voor de tours in Congo. Dit kun je niet alleen met een bus reizen. Voor het bezoek aan de gorilla’s kreeg ik een escorte/beveiliging auto mee. Verder nam ik nog een gedeelde taxi, welke niet zo’n succes was. 
  • Wat is er onmisbaar in jouw backpack?
Een aantal dingen. Mijn camera ligt standaard bovenop, ik hou erg van fotograferen. Tegenwoordig is mijn telefoon ook onmisbaar. Een slaapmasker neem ik ook altijd mee. Ik hou er van om in het donker te slapen. Verder neem ik niet te veel mee, ik zorg dat alles in een wat grotere dagrugzak past zodat deze op mijn schoot kan in minibusjes. 
  • Wat was voor jou het hoogtepunt van deze reis? 
Als ik echt moet kiezen de berggorilla’s. Je staat echt tussen de gorilla familie en ze zijn maar op enkele meters afstand van je vandaan. Geweldig om zo’n mooi dier van dichtbij te kunnen bewonderen in hun natuurlijke leefomgeving. Maar het is natuurlijk op de voet gevolgd door het uitzicht over het lavameer van de vulkaan. Ook dit was zeker heel erg bijzonder.  
  • Welke tip wil je andere reizigers meegeven? 
Hoewel Congo een negatief reisadvies heeft vind ik dat je er prima kunt reizen. Wel moet je je aanpassen en moet je prive vervoer regelen voor de activiteiten die je hebt gepland. Doe dit bij een betrouwbare reisagent. Zo wordt je reis onvergetelijk! Natuurlijk is reizen naar Congo op eigen risico. 
Ook heb je voor zowel Congo als Oeganda en Rwanda een visum nodig. Er zijn verschillende soorten visums te verkrijgen en kijk wat voor jouw het beste bij jouw reis past. De meeste visums kun je online regelen. 
  • Heb je al een volgende reis op de planning staan?
Nog niet, maar zodra ik een goedkope vliegticket vind naar waar ook ter wereld dan kan het zomaar zijn dat ik volgende maand al weer in een ander land ben! Hoog op mijn lijstje staan in elk geval Japan en Guatemala. Maar wie weet waar het vliegtuig me de volgende keer brengt. 

IMG_3786 copy

Meer lezen over de reizen van Elizabeth? Neem dan een kijkje op haar website!

 
Advertenties

Interview; Danique in Kenia

Africa, Blog

Danique van www.dereizendevegetarier.nl vertelt ons in dit interview over haar mooie reis door Kenia!

Op Reizende Vegetariër vind je alles alles over reizen, vegetarische restaurants en vegetarische of veganistische recepten. Laat je zelf inspireren voor je volgende reis of voor het eten vanavond. Alle recepten zijn vegetarisch of veganistisch. 

Danique-Aaftink-August-and-july.jpg

  • Wie ben je en waar kom je vandaan?  

Danique Aaftink. Ik kom oorspronkelijk uit Utrecht maar woon nu al twee jaar in Rotterdam. Al tijdens mijn studie wilde ik graag naar het buitenland. Destijds had ik er geen geld voor dus toen ik afgestudeerd was en geld gespaard had, pakte ik mijn biezen en vertrok voor ruim 3 maanden naar Thailand. Sindsdien heb ik ieder jaar wel een grote verre reis gemaakt. En tussendoor kortere reizen binnen Europa of max 4 uur vliegen. Momenteel werk ik als freelance online marketing communicatiespecialist en dat geeft mij nog meer vrijheid om mijn leven in te delen zoals ik wil. Erg fijn!

  • Waar ging je reis naar toe en hoelang was je daar? 

Ruim drie weken op reis naar Kenia.

  • Met wie was je op reis en waarom? 

Ik was met een vriendin op reis. Met de backpack en met een bijzonder doel: een vriendin opzoeken die woont in Shela. Een plek in Lamu, een eilandenparadijs! Daar ging ik ook als vrijwilliger aan de slag op het Lamu Yoga Festival.

  • Heb je contact gekregen met andere backpackers? 

Ja tijdens ons verblijf in Kilifi verbleven we in Distance Relatives. Een eco lodge. Echt een fijne plek. Daarnaast tijdens onze safari’s contact met andere reizigers. Al waren dit niet  ‘backpackers’ zoals ik ze in bijvoorbeeld Australië en Nieuw Zeeland of Argentinië tegenkwam. Mensen waren wat ouder en meer in balans met zichzelf.

 

image005

  • Hoe was je reisroute?  

We arriveerden in Nairobi, vanuit Nairobi vertrokken we naar Masai MaraHells GateLake NavaishaNakuru National Park om vervolgens de nachttrein vanuit Nairobi naar Mombassa te nemen. Vanuit daar naar KilifiWatamu en toen het vliegtuig vanuit Melindi naar Lamu. Vanuit Lamu zijn we teruggevlogen naar Nairobi – Amsterdam

  • Waar heb je overnacht?  

In tenten, hotels, de trein, eco lodges, airbnb en bij een vriendin thuis.

  • Hoe vond je het eten daar?  

In februari 2016 at ik nog vegetarisch. Dat was op zich prima te doen. Op een paar plekken na. Maar nu eet ik vegan en moet zeggen dat dat waarschijnlijk een stuk lastiger zal zijn.

  • Heb je je moeten aanpassen aan de cultuur?  

Ja, zorg dat je in Nairobi niet ’s avonds over straat gaat, geen hele korte broeken aan op Lamu (is islamitisch) enigszins gekleed over straat, maar je kunt wel in je bikini op het strand.

  • Wat was jouw favoriete plaats? 

Lamu! Veruit…en dan met name Shela. En Masai Mara. Al vond ik Hells Gate ook leuk omdat je er zelf kunt rondlopen en het een stuk rustiger is.

image003.jpg

  • Welke activiteiten heb je ondernomen?  

Safari’s, yoga festivalnachttrein naar Mombasa (toen de Chinese treinlijn nog niet klaar was) is ook een aanrader, kamperen aan Lake Navaisha, relaxen in Kilifi en op bezoek bij Stichting Jua in Watamu. Wat een mooi werk doet de Nederlandse Nelleke daar.

  • Wat heeft het meeste indruk gemaakt?  

De dieren. Ik had nog nooit leeuwen, cheetah’s en zebra’s in het echt gezien. Wat een mooie dieren!

  • Heb je ook minder leuke dingen meegemaakt?  

We hadden 15 uur vertraging met onze nachttrein. Maar wanneer je een positieve instelling hebt, het is gewoon part of the trip zeg maar. Pluspunt, we spaarden een extra maaltijd uit 😉.

Een ander minder leuk dingetje was voedselvergiftiging in het vliegtuig. Normaal gesproken heb ik nooit last van misselijkheid of andere ongemakken in het vliegtuig. Op de vlucht van Istanbul naar Nairobi ging het mis. Ik stond te wachten voor het toilet, werd licht in mijn hoofd, voelde mij al misselijk en toen werd het zwart voor mijn ogen. Daarna werd ik wakker op de grond. Niet zo fijn. Was heel erg blij dat ik het vliegtuig uit kon 3 uur later. Brrrr.

  • Heb je tips voor andere reizigers naar Kenia?  

Heel veel! Je visum kun je gewoon online bestellen, erg handig. Blijf niet te lang in Nairobi. Ga de natuur in en laat je verrassen door de glimlach van de Kenianen. Lamu is goed bereisbaar, maar ga altijd met het vliegtuig. Het is er veilig, al lijkt het van niet volgens Buza. Zoek altijd even contact met iemand die daar woont om de laatste status te vragen.

  • Heb je al een volgende reis op de planning staan?  

Ja ik ben net terug uit Georgië en de volgende trip gaat naar Porto. En later dit jaar nog voor langere periode naar Spanje. Heb er ontzettend veel zin in! Volgend jaar weer een verre reis. Dit was het Europa jaar met Bulgarije (Sofia), Italië (Rome), Georgië, Porto en Spanje 😊

image006

Backpack inpaklijst

Africa, Blog

Voor Tanzania was het even anders om in te pakken dan voor Thailand. Dit keer ging ik met een heel ander doel en naar een andere cultuur, dat geeft ook aanpassingen in wat je meeneemt. We wisten dat we niet in al te beste omstandigheden zouden zitten hadden ons daar op voorbereid. Het was ook nog eens zo dat we zo min mogelijk spullen voor onszelf meenamen, zodat we ruimte over hadden om extra spullen mee te nemen die we aan de kinderen gingen geven.

DSCN2748.JPG

Mijn inpaklijst

Basics

  • Flightbag
  • Hangslotje
  • Vaccinatie boekje
  • Paspoort
  • Oordopjes
  • Nekkussen
  • Paspoort
  • Backpack
  • Daypack
  • Pinpas
  • Portemonnee
  • Vliegtickets
  • Wereldstekker
  • Zonnebril

Toiletartikelen

  • Vochtige doekjes
  • Deodorant
  • Douchegel
  • Hand desinfecteergel
  • Scheermesje
  • Shampoo/conditioner
  • Haarborstel
  • Tandenborstel/tandpasta
  • Toilettas
  • Make-up
  • Reinigingsdoekjes
  • Elastiekjes/haarbandje
  • Klein spiegeltje

Elektronica

  • Camera
  • E-reader
  • Telefoon
  • Externe oplader
  • Alle laders en accu’s

Kleding

  • Ondergoed
  • 3x lange dunne broek
  • 1x korte broek
  • 1x trui
  • 5 T-shirts
  • 3x topje
  • 1x slaapsetje
  • 1x sarong
  • Sneakers
  • Slippers

Medisch

  • Deet
  • Malariapillen
  • Neusspray
  • Pleisters
  • Diarree remmers
  • Lippenbalsem
  • Paracetamol
  • Tijgerbalsem (tegen de jeuk)
  • ORS
  • Vijl
  • Zonnebrand
  • De pil
  • Allergie pilletjes
  • Reisziekte pilletjes
  • Puf

Extra’s

  • Hammamdoek
  • Tissue’s
  • Pen en papier
  • Tape
  • Reiswasmiddel
  • Kleine kledinghangertjes
  • Snoep/koek/soep/cracker/smint/kauwgum
  • Slaapmasker
  • Oordopjes
  • Slaapzak

Shinyanga – Buhangija

Africa, Blog

14 juni vertrekken Gabriëlle en ik voor 3 dagen naar Shinyanga. Désirée en John blijven in Lamadi om bij Sister Helena te helpen. Wij gaan daar naar Buhangija toe om te kijken hoe het daar nu is. Vorig jaar was het er erg slecht. Er zaten 400 kinderen en de omstandigheden waren niet goed. Ik ben voorbereid op het ergste.

DSCN2756.JPG

Onze driver zegt dat het 2,5 rijden is, maar na 3 uur zijn we er nog steeds niet. Urenlang rijden we over een hobbelige zandweg, 20km per uur. Geen dorpjes te bekennen, eindeloze vlaktes… Het spookt wel even door ons hoofd dat als er nu iets gebeurd we echt in the middle of nowhere zijn… Uiteindelijk zijn we er pas na 5 uur!

We zetten onze spullen bij het hotel neer en besluiten nog even te gaan kijken bij Buhangija, ook al is het bijna avond. De “beveiliging” doet erg lastig en wil ons niet binnen laten terwijl er bekend is dat wij zouden komen. De directeur is er niet en ze moeten eerst toestemming krijgen. Ze blijven rustig hun potje dammen verder spelen en Engels kunnen ze niet. Uiteindelijk mogen we toch even naar binnen, maar alleen onder hun begeleiding. We mogen geen foto’s maken en alleen even gedag zeggen. We kunnen op deze manier niet veel doen en blijven maar kort.

DSCN2749.JPG

De volgende dag checken we eerst even of de directeur er is voor we weer naar Buhangija gaan. Deze keer kunnen we wel zonder problemen naar binnen. We praten eerst met de directeur. Het blijkt dat er veel is verbeterd sinds hij het heeft overgenomen. Het aantal kinderen is verminderd naar 200, het lijkt een stuk schoner en de kinderen zien er goed uit. Niet alle kinderen zijn er, een deel is naar een sportevenement.

Nadat we hebben getekend voor de kleding en zonnebrand die we hebben meegnomen mogen we uitdelen. Het gaat wel onder leiding van het personeel. De kinderen moeten allemaal keurig op een rijtje zitten en stil wachten tot ze wat krijgen. De kinderen zijn blij met de kleding en proberen bij elkaar de Nederlandse teksten op de shirts te lezen. Ze smeren zichzelf in met de zonnebrand die wij uitdelen. Er blijft een bepaalde afstand en de kinderen zoeken weinig contact, vorig jaar was dit totaal anders en vroegen ze juist erg veel aandacht. We weten niet of dit is, omdat ze het niet mogen of dat ze het zelf niet willen. We bekijken het terrein en de slaapruimtes, dat ziet er goed uit nu. We hebben klamboes meegenomen die we gaan ophangen. Het personeel en de oudere meisjes helpen ons mee waardoor dat snel gaat.

IMG_0887.JPG

We overleggen met de directeur over Meshak, we willen hem meenemen naar Sister Helena. Hij zegt dat hij zijn best gaat doen om zijn familie te vinden, maar uiteindelijk horen we later die avond dat we hem niet mee mogen nemen. Sister Helena gaat er zelf achteraan om zijn familie te vinden. Er moet eerst gemeld worden dat hij ergens anders gaat wonen voor hij weg mag bij Buhangija. Gelukkig zijn de omstandigheden hier verbeterd!

De dag erna gaan we weer terug naar Lamadi. Als we zitten te wachten op onze driver komt er ineens politie het terras op. Gabriëlle is net even spullen halen boven. Hij vraagt om mijn paspoort. Hij bladert er wild doorheen en zegt dat het niet goed is en vraagt wat ik hier kom doen. Even later komt Gabriëlle er ook aan en ook haar paspoort is niet goed volgens hem. Hij zegt dat we een werkvisum nodig hebben. Er komen nog meer politiemannen bij en ze willen ons arresteren. We moeten mee naar het bureau zeggen ze. Wij worden nu wel bang en weten niet wat we moeten doen. We bellen Sister Helena, maar die neemt niet op. Désirée neemt wel op en zegt dat we moeten zeggen dat we de ambassade gaan bellen en niet mee moeten gaan. Uiteindelijk heb ik de paspoorten kunnen terugpakken en komen we er met de schrik vanaf. Ze staan ineens op en zeggen dat we voor nu mogen gaan, maar de volgende keer moeten we zeker mee. Na nog even wachten komt onze driver, Josiah eraan en stappen we zo snel we maar kunnen in om hier weg te gaan. Wij zagen het al even voor ons… Gevangen in het buitenland, pfff… Gelukkig hebben we 6! uur de tijd om hier weer van bij te komen in de auto en zijn dan weer veilig terug bij Désirée en John, wat zijn we blij om weer bij hun te zijn!

DSCN2736.JPG

 

 

Lamadi – Sister Helena

Africa, Blog

Het grootste gedeelte van de reis verblijven we in Lamadi, een klein dorpje in Tanzania. We zijn van Dar es Salaam naar Mwanza gevlogen en vanaf daar moesten we nog 2,5 uur rijden naar Lamadi. Onderweg stoppen we bij het Talapia Hotel waar we Karene, Lauren en Matthew ontmoeten. Zij gaan met ons mee naar Sister Helena.

DSCN2849.JPG

Sister Helena heeft een opvang waar op dit moment 65 kinderen verblijven waarvan de meeste albinisme hebben. Zij zorgt voor een veilig onderkomen voor deze kinderen.
In Oost-Afrika heerst er een soort vloek over het albinisme. Je bent je leven er niet zeker. De zogenaamde “Witchdoctors” (toverdokters/ medicijnmannen ) geloven dat mensen met albinisme (MMA) magische krachten bezitten. Ze geloven dat ledematen, ingewanden en haar van MMA geneeskrachtig werkt, de toekomst kan bepalen en geluk brengt. In sommigen gevallen worden er zelfs door eigen familie aanslagen gepleegd op MMA omdat het veel geld oplevert.
In Oost Afrika komt albinisme veel voor, maar in Tanzania is dit aantal het grootst. Hier worden er 1 op 20.000 baby’s geboren met albinisme en in Tanzania is dit 1 op de 1400! 

 

Het moment van aankomst bij Sister Helena is emotioneel. Alle kinderen staan buiten te zingen en dansen als we aankomen. Ze zijn allemaal blij om ons te zien en willen meteen onze aandacht. We ontmoeten de Italianen die sanitair aan het bouwen zijn dat gefinancierd wordt door Inside The Same en daarna wordt er meteen van ons verwacht dat we meegaan naar een afspraak met een commissaris. ’s Avonds laat gaan we eindelijk naar ons hotel, het was een lange reisdag. Voor dit dorp is dit een luxe hotel, maar voor ons is het primitief. Er wordt geen Engels gesproken. De wc is een gat in de grond, uit de douche komt een ministraaltje, de waskraan zit los en de stroom valt er regelmatig uit… Even wennen dus.

Elke ochtend worden we opgehaald om naar Sister Helena te gaan, wat 5 minuten bij het hotel vandaan is. De eerste dag delen we alle gedoneerde spullen uit. Knuffels, speelgoed, zonnebrand, pap, tandpasta, tandenborstels… We hebben koffers vol spullen voor ze mee. De kinderen zijn er helemaal blij mee. Vooral de knuffels vinden ze super. Ze hebben er hun fantasiespel mee. De kinderen spreken alleen maar Swahili, maar er zijn weinig woorden nodig om met ze te kunnen spelen en ze te begrijpen. Ze hebben vooral liefde en aandacht nodig. De kleinsten zoeken dat zelf heel erg op. Ze zeggen dat ze je baby willen zijn, willen opgetild en aangeraakt worden en laten je het liefst niet meer los. De grotere kinderen vinden de aandacht ook leuk, die willen vooral spelen en hebben de aanraking minder nodig.

DSCN2085.JPG

Ik ben er mee bezig om van elk kind een soort dossier te maken. Van iedereen maak ik een portret foto. De oudere meisjes helpen mij met de namen en leeftijden van de kinderen. Daarna praten we met Sister Helena en Karene om de achtergrond verhalen van elk kind op te kunnen schrijven. Karene gaat dit jaar nog verhuizen naar Tanzania en kan ons dan af en toe updates geven over hoe het met de kinderen gaat zodat we dit kunnen gaan bijhouden. De verhalen zijn vreselijk, zo afschuwelijk wat deze kinderen allemaal hebben moeten meemaken terwijl ze nog zo jong en onschuldig zijn. Onbegrijpelijk…

We smeren de kinderen elke dag in met de zonnebrand en vertellen ze dat ze dit elke dag meerdere keren zelf moeten doen, ook als wij er niet meer zijn. De grotere kinderen helpen mee om de kleinsten te verzorgen. Elke dag worden ze gewassen in een teiltje, ingesmeerd en weer aangekleed. 3 keer op een dag krijgen ze te eten. De voedingsstoffen zijn minimaal. Ze krijgen rijst, pap, bonen… Af en toe eens vlees of vis. Ze eten met elkaar op de grond in een kringetje. Kinderen liggen overdag geregeld overal en nergens te slapen. Op de grond en in het zand. Wij hebben de neiging om ze op de bank of in bed te leggen, maar voor hier is het normaal.

DSCN2647.JPG

Tijdens ons verblijf is het “International Albinism Awareness Day”. Mooi dat wij deze dag hier kunnen meemaken. ‘S ochtends vroeg worden alle kinderen helemaal mooi gemaakt om mee te gaan naar het feest. Ze krijgen hun mooiste kleren en schoenen aan. Kroontjes, haarbandjes en sjerpen. Uren lang is iedereen bezig om zich klaar te maken. De kleinste kindjes gaan mee op de motor en de rest gaat lopen. In een grote stoet lopen we naar het beginpunt van het feest. Honderden mensen komen er op deze dag af. Er is muziek, er wordt gedanst en iedereen is heel blij. Met zijn alle lopen we naar de plek van het feest. Daar staan stoelen en tenten klaar op een veld. De kinderen van Sister Helena treden op en er worden allerlei toespraken gehouden. Groot feest voor iedereen daar!

 

“God created our skin tones with beautiful variety, but all of our souls are the same colour”

Gabriëlle en ik gaan voor 3 dagen naar Shinyanga om een ander kamp te bezoeken. Meer hierover vertel ik in de volgende blog. Als wij terug komen hebben we nog een hele dag om bij Sister Helena mee te helpen. In de ochtend verteld ze ons dat er kinderen worden opgehaald door hun ouders om vakantie thuis te kunnen hebben. De kinderen worden allemaal weer mooi aangekleed voor de speciale dag. De ouders gaan eerst met Sister Helena praten en daarna komen alle kinderen erbij zitten op een kleed. Het is heel apart om te zien dat er afstand wordt gehouden en dat ze helemaal geen contact zoeken met hun kind. Er wordt in het Swahili gesproken dus wij kunnen het niet volgen. Ineens gaan er een heleboel kinderen huilen. Hard en intens… Wij begrijpen niet wat er gebeurd, de hele sfeer veranderd. We vragen wat er aan de hand is en komen er dan achter dat ouders een klein bedrag moeten betalen om hun kind mee te nemen en dat veel ouders dit niet hebben. De ouders wisten dit van te voren en het is een soort van blijk dat ze hun best hebben gedaan om hun kind te mogen meenemen. Er zijn maar 11 kindjes die uiteindelijk blij met hun ouders mee mogen gaan. De rest blijft heel verdrietig achter. Uren lang wordt er gehuild en de kinderen zijn ontroostbaar. Hartverscheurend om hun pijn van zo dichtbij mee te maken.

De laatste dag is aangebroken. We moeten afscheid gaan nemen van de kinderen en Sister Helena. Dat is toch wel even een lastig moment. We maken nog wat laatste foto’s en video’s en knuffelen met iedereen. Loslaten is moeilijk…

DSCN2448.JPG

Een ontzettend mooie, maar vooral ook heftige ervaring om hier voor een langere tijd te zijn en de kinderen te helpen. Het is lastig te beschrijven hoe het hier was. Emoties heb ik daar goed kunnen uitschakelen, ook al was het een aantal momenten flink slikken, maar die moeten nu nog wel verwerkt worden. Het is niet niks wat je ziet en meemaakt. Het liefst zou je ze toch allemaal mee naar huis nemen. Voor nu is het weer vanuit Nederland doen wat we kunnen…

“You can do anything but not everything” 

Interview: Nynke in Kaapstad

Africa, Blog

img_0227.jpg

Wie ben je en waar kom je vandaan? 
Ik ben Nynke, 23 jaar. Opgegroeid in Friesland en sinds een paar jaar woon ik in Groningen. Ik zit nu in het derde jaar van de studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening, over een jaartje hoop ik af te studeren!

Waar ben je op dit moment en voor hoe lang? 
Ik woon op dit moment voor elf maanden in Kaapstad, Zuid-Afrika. Ik ben hier nu ongeveer drie maanden, dus nog acht te gaan! (en daar ben ik heel erg blij mee, want ik ben nog lang niet uitgekeken hier!)

Wat doe je in Kaapstad/Zuid-Afrika? 
Ik ben hier voor mijn derdejaars stage van tien maanden. Ik ben hier in februari mee gestart en ik rond de stage, als alles goed gaat, in december af (ik heb de volgorde van mijn studie een beetje aangepast door eerst een minor te volgen en daarna te gaan stage lopen). Mijn stage loop ik bij Action Volunteers Africa, een organisatie die jongeren tussen de 18 en 25 jaar zonder (uitzicht op) studie of werk een jaar of half jaar vrijwilligerswerk aanbiedt op scholen of in kleine bedrijven, zodat ze praktijkervaring op kunnen doen. Daarnaast wordt er veel aandacht besteed aan de persoonlijke ontwikkeling van de jongeren. Mijn taak is onder andere het geven van social support aan deze jongeren.

Hermanus.jpg

Waarom heb je voor Zuid-Afrika en Kaapstad gekozen
(Zuid-)Afrika stond al heel lang hoog op mijn wishlist. Als klein meisje droomde ik er al van om hier vrijwilligerswerk te doen. Na enthousiaste verhalen van andere studenten over Kaapstad en Zuid-Afrika, was mijn besluit snel genomen: ik moest en zou gaan! Naast het feit dat er hier heel veel te doen is op het gebied van hulpverlening, is Zuid-Afrika natuurlijk een fantastisch land met geweldig mooie natuur!

Hoe heb je je voorbereid op deze reis? 
De voorbereiding was behoorlijk veel werk. Steeds als ik dacht dat ik er bijna was, kwam er wel weer iets nieuws om de hoek kijken: het regelen van stage en huisvesting, vaccinaties, uitschrijven bij de gemeente (als je langer dan acht maanden in het buitenland gaat wonen, is het een emigratie en mag je officieel niet meer ingeschreven staan in een Nederlandse gemeente), geld sparen en niet te vergeten het visum. Het regelen van het visum heeft bij mij voor de meeste stress gezorgd. Van verhalen had ik gehoord dat de Zuid-Afrikaanse ambassade heel streng is en dat je al wordt teruggestuurd om één klein foutje. Gelukkig werden al mijn papieren in één keer goed gekeurd en hoefde ik niet vijf of zes keer naar Den Haag te vliegen (vanuit het noorden is dat best een stukje rijden). Ook de koffer inpakken was een dingetje, want wat neem je mee als je zo lang weg gaat en een vaste woonplek hebt en wat laat je thuis? Voor en na mijn vertrek heb ik hier aardig wat dromen over gehad. Al dit geregel was ik trouwens vergeten zodra ik het vliegtuig instapte: je krijgt er zoveel voor terug!

Betty%27s Bay.jpg

Wat waren je verwachtingen? En moest je je aanpassen aan de cultuur? 
Ik had me voorgenomen niet te veel te verwachten, ik wilde alles op me af laten komen en alles maar ‘gewoon’ ervaren. Natuurlijk hoopte ik wel dat alles goed zou gaan en dat ik me snel zou thuis voelen in het land en in de stad. Ook hoopte ik dat mijn stage goed zou bevallen en dat ik snel leuke mensen zou ontmoeten!

Het aanpassen aan de cultuur is voor mij eigenlijk redelijk geleidelijk gegaan. Ik heb niet een enorme cultuurshock gehad en ik voelde me al heel snel thuis in Kaapstad. Wel moest ik heel erg wennen aan alle mensen die bij de stoplichten staan te bedelen en aan de kant van de weg en in parkjes liggen te slapen. Gek genoeg went ook dit heel snel; je leert er mee omgaan en je accepteert het feit dat jij in een auto naar je huis rijdt, terwijl anderen moeten bedelen voor een beetje geld om eten van te kunnen kopen.

 

Wat zijn je hoogtepunten tot nu toe? 
De weekenden hier voelen altijd als een mini-vakantie en zijn eigenlijk altijd heel erg leuk. We zijn bijvoorbeeld met een hele groep een weekend naar Hermanus geweest, waar we ’s nachts op de rotsen diepe en leuke gesprekken voerden, onder een heldere sterrenhemel.

Daarnaast vierde ik laatst mijn verjaardag terwijl ik op kamp was met mijn stage. We waren met zo’n 130 mensen waarvan het merendeel Afrikaners en Xhosa, door wie ik de hele dag door gefeliciteerd werd. ’s Avonds werd ik door al die mensen toegezongen. Heel bijzonder om mee te maken!!

Heb je ook minder leuke momenten ervaren
Eigenlijk al sinds de eerste stageweek voelde ik mij niet thuis in de organisatie waar ik toen werkte. Ik merkte dat ik geen uitdaging had en dat ik graag met een andere doelgroep wilde werken. Na een maand te hebben gepiekerd en in de knoop te hebben gezeten met mezelf, besloot ik om te stoppen en op zoek te gaan naar een andere organisatie. Gelukkig ben ik bij AVA wél op mijn plek en heb ik heel veel uitdaging!!

Soms heb ik momenten dat ik mijn familie en vrienden in Nederland mis. Dit kan ik altijd wel goed relativeren. Af en toe verdrietig zijn mag, maar daarna kan ik weer volop genieten hier, want ik heb hier inmiddels ook heel veel leuke, lieve mensen ontmoet!

IMG_0981.JPG

Wat staat er nog op je planning
Er staan nog heel veel dingen op mijn planning! De leukste dingen moeten denk ik nog komen. In juli/augustus komt een van mijn beste vriendinnetjes langs, met haar vlieg ik naar Durban. We willen graag de Drakensbergen zien en op safari in St. Lucia. We houden allebei wel van avontuur, dus wie weet wat we nog meer gaan doen…

Mijn ouders en broertje komen hier langs in september. Met hun wil ik (een deel van) de Garden Route gaan rijden en walvissen spotten!

Zelf zou ik in de laatste 3 weken van mijn reis nog heel graag naar Johannesburg, Mpumalanga en Limpopo willen. De natuur en het leven is daar heel anders (meer het ‘echte Afrika’) dan hier in Kaapstad, waar alles best wel Westers en modern is. Dat wil ik natuurlijk met eigen ogen zien!!

Daarnaast wil ik in Kaapstad en omgeving ook nog heel veel doen. De Tafelberg en Lionshead moeten nog steeds gehiked worden, snorkelen met zeehondjes staat ook op mijn wishlist, net zoals skydiven en het liefst leer ik ook nog kitesurfen. Nog heel veel te doen: maar goed dat ik nog lang niet weg ga!! 😊

Voor wie het leuk vindt: ik schrijf ongeveer twee keer per maand een blogje over mijn leven in Kaapstad op: nynkesavontuur.wordpress.com 

Dar es Salaam

Africa, Blog

Begin juni was het dan zover, samen met Gabriëlle, Désirée en John vertrok ik naar Tanzania om 2 weken vrijwilligerswerk te doen voor de kinderen met albinisme. In verschillende blogs zal ik vertellen over hoe de reis is verlopen. In de reisverslagen op de website van Inside The Same zal ik meer vertellen over wat voor werkzaamheden we hebben gedaan.

DSCN1981.JPGThere we go…

De eerste 2 nachten en laatste 2 nachten van onze reis verblijven we in Dar es Salaam. Dinsdag 6 juni komen we ’s avonds aan op het vliegveld van Dar es Salaam. Daar maken we meteen kennis met hoe er te werk wordt gegaan in Afrika. We moeten een visum regelen. We moeten betalen, ons paspoort afgeven en vervolgens moet je een hele tijd wachten tot je naam geroepen wordt om hem weer terug te krijgen. We worden opgehaald door Adrian, een taxi driver, die ons naar The Salvation Army brengt. We overnachten daar, een prima plek is om deze reis mee te beginnen. Hier beginnen we met een goede slaapplek. Airco, een goede douche, beveiligd terrein en redelijk goed eten. Het is fijn om de reis zo te kunnen starten en langzaam te kunnen wennen aan alle verschillen.

Dar es Salaam staat bekend om zijn criminaliteit. Het is dan ook niet veilig voor ons om hier alleen over straat te gaan. Wij gaan alleen met onze vaste taxi driver de straat op. De deuren gaan op slot en de driver geeft op bepaalde plekken ook aan dat het niet veilig is. Er vinden veel overvallen en berovingen plaats. Qua kleding hebben wij hier ook rekening mee gehouden. Geen blote schouders en korte broeken. Dit kan als aanstootgevend worden gezien en dat kan leiden tot nare situaties.

DSCN2010.JPG

De eerste dag hebben we afgesproken met vrouwen van Wings of Support. Ann-Christell van The Salvation Army neemt ons mee naar een meisjes opvanghuis. Over enorme hobbelwegen, met de deuren op slot rijden we er naartoe. De eerste straatbeelden van het leven in Tanzania. Bizar om te zien hoe anders het hier is. Bij het opvanghuis krijgen we een rondleiding en verteld Ann-Christell hoe het hier in zijn werk gaat. Er worden daar meisjes opgevangen die mishandelt en misbruikt zijn. Door middel van een half jaar traject proberen ze de meisjes weer een goed leven te bezorgen. ‘S middags zijn we weer terug bij The Salvation Army. We lunchen daar met elkaar. Helaas zijn er geen kinderen, die hebben vakantie. We kunnen wel rondkijken op de Matumaini school, bespreken met Thomas en Stivinia hoe het met Joyce en Faustine gaat en overhandigen gedoneerde spullen. De volgende ochtend hebben we al vroeg een vlucht naar Mwanza en vanaf daar rijden we naar Lamadi. Hierover zal meer te lezen zijn in mijn volgende blog.

DSCN2026.JPG

De laatste 2 dagen zijn we weer terug in Dar es Salaam. De reisdag terug hierheen wordt ik heel ziek. Hoge koorts, niks binnenhouden, overal pijn… Een paar uur met de taxi, een uur vliegen en lang wachten is dus even afzien.  De dag erna ben ik nog ziek en blijf in het huisje terwijl de rest op pad gaat om nieuwe pannen te kopen voor The Salvation Army. ‘S avonds ga ik wel mee naar de afspraak met Jonathan van de Josephat Torner Foundation. We overhandigen hem zonnebrand en praten tijdens het eten met elkaar. Dan is de laatste dag van onze reis alweer aangebroken. Gelukkig voel ik mij weer wat beter. We kunnen rustig inpakken en hebben wat tijd om naar Slibway Market te gaan om souveniertjes te kopen. Die avond vertrekken we weer terug naar Amsterdam.

Na zoveel armoede, heftige situaties en slechte omstandigheden ben ik heel blij om hier weer terug te zijn. Het besef is er dan weer extra dat wij hier echt alles hebben wat we maar nodig hebben en het zo goed hebben. Ik ben weer een hele mooie ervaring rijker en ik had dit zeker niet willen missen. Het is zo goed om wat voor anderen te kunnen doen. De kindjes hebben daar alle liefde en aandacht hard nodig. Ondanks dat het soms best wel afzien was, krijg je er veel waardering voor terug!

DSCN2953

Spread the word: Inside we are all the same!!!

 

Interview: The Cycling Dutchman

Africa, America, Asia, Australia, Blog, Europe, Oceanië, The Netherlands
20170421_123341-01.png
Vandaag een interview over de indrukwekkende wereldreis die Rick maakt op de fiets! Enkele leuke feitjes en meer informatie kun je vinden op zijn website www.thecyclingdutchman.com hier vind je ook een love tracker, kilometerstand en exacte route!

 

  • Wie ben je en waar kom je vandaan?

Ik ben een jonge avonturier die bezig is om zijn droom achterna te jagen op de fiets. Ik ben geboren in Willemstad (Curaçao), noem Utrecht mijn stadje en de wereld mijn thuis. Ik ga onder de naam Rick Creemers door het leven, maar mogelijk beter bekend als The Cycling Dutchman.

  • Je maakt een wereldreis op de fiets, hoe kwam je op dit idee?

Op 6 jarige leeftijd ontmoette ik in de Australische Outback twee fietsers. Het zaadje was geplant kun je wel zeggen. Op eigen kracht de aarde rond, in je eentje, dat wilde ik wel eens proberen! 16 jaar later had ik nog steeds de zelfde droom en had ik mijn spaarpot dermate kunnen aanvullen dat het financieel ook mogelijk was geworden…

  • Waar ben je op dit moment?

Momenteel zit ik in Zuid-Afrika, net naast Drakensberge op een bankje in het bos. Ik neem een rustdag zodat ik morgen weer fris de fiets op kan. Waar ik nu exact ben kun je via een livetracker vinden: www.thecyclingdutchman.com

DSC03087-01.jpeg

  • Heb je een reisroute of kijk je wat er op je pad komt?

Zonder reisroute zou je hopeloos verdwalen denk ik. Er zijn simpelweg dingen die je in de gaten moet houden en die je tegen kunnen houden als je dit niet goed plant. Denk bijvoorbeeld aan maar 6 maanden daglicht op Antarctica of een hongersnood in Afrika… Mijn exacte route en kilometerstand vind je op mijn website.

  • Waar overnacht je?

Ik heb een tent mee waar ik normaliter in slaap. Wild kamperen, op campings of in steden in een hostel of bij vrienden die ik veelal onderweg maak.

  • Heb je een reis budget?

Ik leef van 5 euro per dag. Absoluut geen grapje en soms overschrijd ik dat budget uiteraard. Maar er zijn ook dagen dag ik niks uitgeef! Gemiddeld is het 5 euro per dag.

  • Wat is je hoogtepunt tot nu toe?

Er zijn er zo velen en er één noemen is bijna onmogelijk. Er waren enkele mijlpalen onderweg die toch wel extra memorabel zijn: bereiken van de Outback van Australië, bereiken van The Golden Gate Bridge in San Francisco Amerika, bereiken van Antarctica…

Deze laatste was mogelijk wel de grootste uitdaging binnen mijn reis. Via een crowdfunding actie en honderden donaties is dit uiteindelijk tot een succes gekomen.

  • Heb je er bewust voor gekozen om deze reis alleen te maken?

Deels was het bewust. De vraag is echter nu: was ik geweest waar ik nu ben als ik niet alleen geweest was? Tot op heden ben ik pas 2 potentiële kandidaten tegengekomen onderweg, beide met hun eigen plan ook. Het was mijn droom, ik wilde het doen. Je moet enigszins anders denken wil je iets als dit realiseren en iemand vinden die het zelfde denkt is niet makkelijk!

DSC02747-01.jpeg

  • Heb je onderweg veel contact met andere reizigers?

Absoluut, al moet ik toegeven dat er veel gebieden zijn waar ik geen enkele toerist tegen kom. Dat is ook de fun aan reizen/avontuur als je het mijn vraagt; gaan waar niemand anders ging en ervaringen opdoen die andere mogelijk nooit zullen ervaren! Vele vrienden van onderweg volgen mij nog op facebook, ‘The Cycling Dutchman’.

  • Welke bezienswaardigheden heb je gezien?

Uhhmm, goede vraag. Ik heb waanzinnig veel gezien, Zuid-Afrika is land 53 van deze reis als ik het goed heb. Mogelijk is het beter om te vragen: ‘wat heb ik nog niet gezien?’. Het noorderlicht, de Noord-en Zuidpool en enkele landen in Centraal-/Oost-Azie heb ik nog op mijn lijst staan.

  • Hoe heb je je voorbereid op de reis?

6 maanden intensief plannen ging er aan vooraf. Seizoenen, routes, conflicten en uiteraard visa waren de grootste uitdagingen hierin. Fysiek was ik al op de goede weg, als spinning instructeur gaf ik tot 7 spinninglessen per week om mijn lichaam in shape te krijgen.

  • Heb je ook moeilijke momenten gehad?

Ja. Er zijn vele lastige momenten geweest op mijn reis. Voor een buitenstaander is het soms moeilijk om sommige momenten überhaupt te bedenken. Een voorbeeld is voedselvergiftiging, zuurstof gebrek en hoogteziekte terwijl je alleen op een 4872m hoge bergtop staat. Dit kostte me bijna mijn leven.

Een ander voorbeeld is 14 dagen met bevroren ledematen en extreme pijn door een bevroren woestijn moeten fietsen om een stad te bereiken. Mentaal ga je dan door een heel diep dal kan ik je zeggen.

Er zijn meer momenten geweest; sommige zo heftig dat ik er nog niet over kan en wil praten. Hier zal ik ter zijne tijd in Nederland professionele hulp voor zoeken om het een plekje te kunnen geven.

DSC03110-01.jpeg

  • Mis je dingen uit Nederland?

Absoluut! De structuur en alle luxe die wij in Nederland hebben beschouwen we als standaard maar ik weet absoluut beter nu. Ondanks dat ik dit mis is er een ding dat ik het meeste mis: een warme knuffel van mijn familie en vrienden!

  • Wat is je plan als je weer terug in Nederland bent?

Deze vraag word meer en meer gesteld de laatste tijd. Ik zou liegen als ik zou zeggen geen plan te hebben, maar dit houd ik nog even voor mezelf. Het is ook maar de vraag of ik kan ‘aarden’ in Nederland weer en waarom niet ergens anders op onze aardbol?

We gaan het allemaal zien, ik vind het onwijs spannend in ieder geval, maar ik kijk er ook absoluut naar uit!

Interview: Desiree reist door Marokko

Africa, Blog
Desiree vertelt over haar reis in Marokko die zij in 2016 maakte. Marokko staat zeker ook nog op mijn verlanglijstje om nog naar toe te gaan. Desiree heeft een eigen website waar je meer over haar leven en reizen kunt lezen: www.seven-dees.nl en ook is ze te vinden op Facebook en Instagram als je haar wilt volgen. 

SAM_0164.JPG

Mijn naam is Desiree en ik kom uit Den Haag. Een van de mooiste reizen die ik tot nu toe heb mogen maken was een rondreis door Marokko in oktober 2016. Samen met mijn lief maakte ik een rondreis langs de Koningssteden. De reis duurde negen dagen, maar dat hadden er wat mij betreft wel negentig mogen zijn. Marokko is een prachtig land. De reis begon in Marrakech, waarna we via Casablanca, Rabat, Meknes en Fes uiteindelijk weer uitkwamen in de stad die 24/7 leeft: Marrakech. Cultuur, natuur Marokko heeft een ieder wat te bieden. Alhoewel een bezoek aan het wereldberoemde Djemaa-el-Fna plein in Marrakech natuurlijk een must is als je in Marokko bent, heeft Koningsstad Fes de meeste indruk op mij gemaakt. Als je de medina van Fes binnenstapt dan lijkt het namelijk alsof je een stap terug doet richting de Middeleeuwen. De tijd in Fes lijkt stil te staan. Voorafgaande aan deze reis had ik niet gedacht dat Marokko ook geschikt zou zijn voor de natuurliefhebber.

Ik had voornamelijk een dor en droog landschap verwacht. Niets bleek echter minder waar. Van sinaasappel tot olijfbomen, het Atlasgebergte is hartstikke groen. Tijdens onze reis hebben we zoveel mogelijk cultuur opgesnoven. Een groot gedeelte van de bezienswaardigheden in Marokko zijn opgenomen in de UNESCO werelderfgoedlijst. Een van deze UNESCO aanraders is de Romeinse stad Volubilis met op de achtergrond het prachtige natuurlandschap. Onmisbaar in je backpack is dan ook een fototoestel. Cliché, maar ik geloof niet dat ik tijdens een eerdere (of een later) gemaakte reis mooiere plaatjes heb geschoten.

SAM_0249.JPG

Overal in Marokko kan je de meest heerlijke tajine eten. Tajine met kip is mijn favoriet. Noga of een andere zoetigheid als toetje kan je eigenlijk niet overslaan. Op de markten in de steden liggen de etenswaren open en bloot verspreid. Varkenspoten, vis en lamskoppen inclusief de bijbehorende geur zijn voor sommige mensen (zoals ikzelf) iets minder leuk. Marokko heeft een interessante en rijke cultuur. Het geloof staat centraal in het dagelijks leven.

Als toerist zijnde moet je daar rekening mee houden. Toen ik tegen vriendinnen zei dat we een rondreis door Marokko gingen maken, was een veelgehoorde reactie: ‘Wat heeft een toerist nu in Marokko te zoeken?’
Het antwoord is: ‘alles!’ Marokko is een land met vele contrasten die allen hand in hand naast elkaar lijken te gaan. Tel daar het heerlijke klimaat en de beperkte vliegtijd vanaf Amsterdam bij op en je hebt eigenlijk geen reden om niet te gaan.

SAM_0215.JPG