Lamadi – Sister Helena

Africa, Blog

Het grootste gedeelte van de reis verblijven we in Lamadi, een klein dorpje in Tanzania. We zijn van Dar es Salaam naar Mwanza gevlogen en vanaf daar moesten we nog 2,5 uur rijden naar Lamadi. Onderweg stoppen we bij het Talapia Hotel waar we Karene, Lauren en Matthew ontmoeten. Zij gaan met ons mee naar Sister Helena.

DSCN2849.JPG

Sister Helena heeft een opvang waar op dit moment 65 kinderen verblijven waarvan de meeste albinisme hebben. Zij zorgt voor een veilig onderkomen voor deze kinderen.
In Oost-Afrika heerst er een soort vloek over het albinisme. Je bent je leven er niet zeker. De zogenaamde “Witchdoctors” (toverdokters/ medicijnmannen ) geloven dat mensen met albinisme (MMA) magische krachten bezitten. Ze geloven dat ledematen, ingewanden en haar van MMA geneeskrachtig werkt, de toekomst kan bepalen en geluk brengt. In sommigen gevallen worden er zelfs door eigen familie aanslagen gepleegd op MMA omdat het veel geld oplevert.
In Oost Afrika komt albinisme veel voor, maar in Tanzania is dit aantal het grootst. Hier worden er 1 op 20.000 baby’s geboren met albinisme en in Tanzania is dit 1 op de 1400! 

 

Het moment van aankomst bij Sister Helena is emotioneel. Alle kinderen staan buiten te zingen en dansen als we aankomen. Ze zijn allemaal blij om ons te zien en willen meteen onze aandacht. We ontmoeten de Italianen die sanitair aan het bouwen zijn dat gefinancierd wordt door Inside The Same en daarna wordt er meteen van ons verwacht dat we meegaan naar een afspraak met een commissaris. ’s Avonds laat gaan we eindelijk naar ons hotel, het was een lange reisdag. Voor dit dorp is dit een luxe hotel, maar voor ons is het primitief. Er wordt geen Engels gesproken. De wc is een gat in de grond, uit de douche komt een ministraaltje, de waskraan zit los en de stroom valt er regelmatig uit… Even wennen dus.

Elke ochtend worden we opgehaald om naar Sister Helena te gaan, wat 5 minuten bij het hotel vandaan is. De eerste dag delen we alle gedoneerde spullen uit. Knuffels, speelgoed, zonnebrand, pap, tandpasta, tandenborstels… We hebben koffers vol spullen voor ze mee. De kinderen zijn er helemaal blij mee. Vooral de knuffels vinden ze super. Ze hebben er hun fantasiespel mee. De kinderen spreken alleen maar Swahili, maar er zijn weinig woorden nodig om met ze te kunnen spelen en ze te begrijpen. Ze hebben vooral liefde en aandacht nodig. De kleinsten zoeken dat zelf heel erg op. Ze zeggen dat ze je baby willen zijn, willen opgetild en aangeraakt worden en laten je het liefst niet meer los. De grotere kinderen vinden de aandacht ook leuk, die willen vooral spelen en hebben de aanraking minder nodig.

DSCN2085.JPG

Ik ben er mee bezig om van elk kind een soort dossier te maken. Van iedereen maak ik een portret foto. De oudere meisjes helpen mij met de namen en leeftijden van de kinderen. Daarna praten we met Sister Helena en Karene om de achtergrond verhalen van elk kind op te kunnen schrijven. Karene gaat dit jaar nog verhuizen naar Tanzania en kan ons dan af en toe updates geven over hoe het met de kinderen gaat zodat we dit kunnen gaan bijhouden. De verhalen zijn vreselijk, zo afschuwelijk wat deze kinderen allemaal hebben moeten meemaken terwijl ze nog zo jong en onschuldig zijn. Onbegrijpelijk…

We smeren de kinderen elke dag in met de zonnebrand en vertellen ze dat ze dit elke dag meerdere keren zelf moeten doen, ook als wij er niet meer zijn. De grotere kinderen helpen mee om de kleinsten te verzorgen. Elke dag worden ze gewassen in een teiltje, ingesmeerd en weer aangekleed. 3 keer op een dag krijgen ze te eten. De voedingsstoffen zijn minimaal. Ze krijgen rijst, pap, bonen… Af en toe eens vlees of vis. Ze eten met elkaar op de grond in een kringetje. Kinderen liggen overdag geregeld overal en nergens te slapen. Op de grond en in het zand. Wij hebben de neiging om ze op de bank of in bed te leggen, maar voor hier is het normaal.

DSCN2647.JPG

Tijdens ons verblijf is het “International Albinism Awareness Day”. Mooi dat wij deze dag hier kunnen meemaken. ‘S ochtends vroeg worden alle kinderen helemaal mooi gemaakt om mee te gaan naar het feest. Ze krijgen hun mooiste kleren en schoenen aan. Kroontjes, haarbandjes en sjerpen. Uren lang is iedereen bezig om zich klaar te maken. De kleinste kindjes gaan mee op de motor en de rest gaat lopen. In een grote stoet lopen we naar het beginpunt van het feest. Honderden mensen komen er op deze dag af. Er is muziek, er wordt gedanst en iedereen is heel blij. Met zijn alle lopen we naar de plek van het feest. Daar staan stoelen en tenten klaar op een veld. De kinderen van Sister Helena treden op en er worden allerlei toespraken gehouden. Groot feest voor iedereen daar!

 

“God created our skin tones with beautiful variety, but all of our souls are the same colour”

Gabriëlle en ik gaan voor 3 dagen naar Shinyanga om een ander kamp te bezoeken. Meer hierover vertel ik in de volgende blog. Als wij terug komen hebben we nog een hele dag om bij Sister Helena mee te helpen. In de ochtend verteld ze ons dat er kinderen worden opgehaald door hun ouders om vakantie thuis te kunnen hebben. De kinderen worden allemaal weer mooi aangekleed voor de speciale dag. De ouders gaan eerst met Sister Helena praten en daarna komen alle kinderen erbij zitten op een kleed. Het is heel apart om te zien dat er afstand wordt gehouden en dat ze helemaal geen contact zoeken met hun kind. Er wordt in het Swahili gesproken dus wij kunnen het niet volgen. Ineens gaan er een heleboel kinderen huilen. Hard en intens… Wij begrijpen niet wat er gebeurd, de hele sfeer veranderd. We vragen wat er aan de hand is en komen er dan achter dat ouders een klein bedrag moeten betalen om hun kind mee te nemen en dat veel ouders dit niet hebben. De ouders wisten dit van te voren en het is een soort van blijk dat ze hun best hebben gedaan om hun kind te mogen meenemen. Er zijn maar 11 kindjes die uiteindelijk blij met hun ouders mee mogen gaan. De rest blijft heel verdrietig achter. Uren lang wordt er gehuild en de kinderen zijn ontroostbaar. Hartverscheurend om hun pijn van zo dichtbij mee te maken.

De laatste dag is aangebroken. We moeten afscheid gaan nemen van de kinderen en Sister Helena. Dat is toch wel even een lastig moment. We maken nog wat laatste foto’s en video’s en knuffelen met iedereen. Loslaten is moeilijk…

DSCN2448.JPG

Een ontzettend mooie, maar vooral ook heftige ervaring om hier voor een langere tijd te zijn en de kinderen te helpen. Het is lastig te beschrijven hoe het hier was. Emoties heb ik daar goed kunnen uitschakelen, ook al was het een aantal momenten flink slikken, maar die moeten nu nog wel verwerkt worden. Het is niet niks wat je ziet en meemaakt. Het liefst zou je ze toch allemaal mee naar huis nemen. Voor nu is het weer vanuit Nederland doen wat we kunnen…

“You can do anything but not everything” 

Advertenties

3 gedachtes over “Lamadi – Sister Helena

  1. Ach, wat mooi maar ook heftig om het leven van die lieve kindjes mee te maken.. zo dichtbij .ze knuffelen en niet te zwaar gebukt gaan onder al je emoties.. Fantastisch, al die daadwerkelijke hulp, en straks goede sanitaire middelen! Ik hoop zo dat er goede zorg en liefde voor hen is. Met veel giften voor Inside the same!

    Like

  2. Wat heb je het mooi verwoord ,zo kunnen wij het ook een klein beetje meebeleven.
    Snappen doen we het niet, dat dit bestaat,wat leven wij toch in een mooi land.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s