Interview; Chomara in Amerika

America, Blog

20151104_162741.jpg

 

  • Wie ben je en waar kom je vandaan?
 Mijn naam is Chomara, ik ben 24 en ik kom uit Almere. Ik heb deze reis gemaakt met mijn goede vriendin Linda.
 
  • Waar ging jullie reis naar toe en hoelang waren jullie daar? 
Het was een reis van 2 weken naar Canada en Amerika.
  • Hoe was jullie reisroute? 
 De eerste week waren we Canada in Toronto en hebben we onder andere de Niagara watervallen bezocht. De tweede week waren we in Amerika en zijn we in New York en Boston geweest! De reis van Canada naar Amerika hebben we met de bus gemaakt, super mooi om het Amerikaanse landschap zo te zien!
  • Hadden jullie een budget en hebben jullie je daar aan kunnen houden?
 Ik had niet echt een budget, maar ik had natuurlijk wel gespaard. Uiteraard hebben we meer uitgegeven dan gedacht, er waren zoveel leuke dingen.
  • Waar hebben jullie overnacht? 
 Wij sliepen zowel in Canada als in Amerika in een hostel! De hostels van HI zijn zeker niet verkeerd in de grote steden! (dat geld ook voor hun Europese hostels die kun je vinden onder YHA) Goedkoop schoon en ze hebben er ook eigen kamers dus je hoeft er niet altijd alles met iedereen te delen.
 
20151108_194726.jpg
  • Wat was jullie hoogtepunt van deze reis? 
Mijn hoogte punt van deze reis waren toch wel de watervallen! Wat is dat mooi zeg! Het mooiste stukje grens op aarde! Maar New York was ook heel indrukwekkend!
  • Waren er ook minder leuke momenten? 
 Ja helaas wel we werden bijvoorbeeld achter gelaten op het busstation in Buffalo midden in de nacht omdat we het verkeerde kaartje hadden uit geprint en onze vlucht terug naar Amsterdam was gecanceld en toen moesten we de hele dag wachten op het vliegveld op een volgende vlucht naar huis!
  • Welke activiteiten hebben jullie ondernomen? 
 Shoppen, Shoppen en nog eens shoppen. Dat was de rede van de reis dus dat is dan ook zeker wat we gedaan hebben!
  • Hebben jullie tips voor andere reizigers? 
 Als je naar Amerika gaat dan raad ik Boston zeker aan! Een prachtige stad met Europese invloeden en Harvard ligt er nog geen 20 minuten vandaan!
  • Hebben jullie al een volgende reis op de planning staan? 
 Hopelijk aan het einde van het jaar weer naar Toronto en wij gaan altijd met vriendinnen weekendjes of midweeks naar Londen dus een leuk vooruitzicht voor het 2e half jaar!

 

20151104_123747

 

Voor meer foto’s en reisverslagen kijk  dan op www.thegoldenbrickroadof.com of op de Instagram van Chomara.

Advertenties

Backpack inpaklijst

Africa, Blog

Voor Tanzania was het even anders om in te pakken dan voor Thailand. Dit keer ging ik met een heel ander doel en naar een andere cultuur, dat geeft ook aanpassingen in wat je meeneemt. We wisten dat we niet in al te beste omstandigheden zouden zitten hadden ons daar op voorbereid. Het was ook nog eens zo dat we zo min mogelijk spullen voor onszelf meenamen, zodat we ruimte over hadden om extra spullen mee te nemen die we aan de kinderen gingen geven.

DSCN2748.JPG

Mijn inpaklijst

Basics

  • Flightbag
  • Hangslotje
  • Vaccinatie boekje
  • Paspoort
  • Oordopjes
  • Nekkussen
  • Paspoort
  • Backpack
  • Daypack
  • Pinpas
  • Portemonnee
  • Vliegtickets
  • Wereldstekker
  • Zonnebril

Toiletartikelen

  • Vochtige doekjes
  • Deodorant
  • Douchegel
  • Hand desinfecteergel
  • Scheermesje
  • Shampoo/conditioner
  • Haarborstel
  • Tandenborstel/tandpasta
  • Toilettas
  • Make-up
  • Reinigingsdoekjes
  • Elastiekjes/haarbandje
  • Klein spiegeltje

Elektronica

  • Camera
  • E-reader
  • Telefoon
  • Externe oplader
  • Alle laders en accu’s

Kleding

  • Ondergoed
  • 3x lange dunne broek
  • 1x korte broek
  • 1x trui
  • 5 T-shirts
  • 3x topje
  • 1x slaapsetje
  • 1x sarong
  • Sneakers
  • Slippers

Medisch

  • Deet
  • Malariapillen
  • Neusspray
  • Pleisters
  • Diarree remmers
  • Lippenbalsem
  • Paracetamol
  • Tijgerbalsem (tegen de jeuk)
  • ORS
  • Vijl
  • Zonnebrand
  • De pil
  • Allergie pilletjes
  • Reisziekte pilletjes
  • Puf

Extra’s

  • Hammamdoek
  • Tissue’s
  • Pen en papier
  • Tape
  • Reiswasmiddel
  • Kleine kledinghangertjes
  • Snoep/koek/soep/cracker/smint/kauwgum
  • Slaapmasker
  • Oordopjes
  • Slaapzak

Interview; Esra in Instanbul

Blog, Europe

image5

 

  • Wie ben je en waar kom je vandaan? 
    Ik ben Esra Percin, 28 jaar en ik kom uit Hengelo, Overijssel. 
  • Waar ging je reis naar toe en hoelang bleef je daar?
    Ik ging naar Istanbul en verbleef er 6 dagen. Aangezien ik er vaker kom is zes dagen meestal wel voldoende gezien ik alle belangrijke bezienswaardigheden reeds heb gezien.
  • Met wie was je op reis en waarom?
    Mijn vriendin kwam uit Ankara. Ik heb haar tijdens een seminar meeting voor juristen leren kennen. Altijd als ik naar Ankara reis bezoek ik ook het advocatenkantoor van mijn oom. Zij werkte daar als secretaresse en we hadden afgesproken om samen in Istanbul te meeten, zij vanuit Ankara en ik vanuit Nederland.
  • Waar heb je overnacht? 
    Ik heb in het Hotel ‘Hotellino’ overnacht. Prijzen zijn relatief goedkoper, inclusief ontbijt en dichtbij tramstation! Daarnaast is het hotel makkelijk te vinden. Leuk personeel!

image4.JPG

  • Hoe was je reisroute? 
    Mijn reisroute is altijd heel afwisselend. Ik houd zowel van het Aziatische gedeelte als het Europese gedeelte. Plekken die ik altijd bezoek in het Europese gedeelte zijn Ortaköy, Bebek, Karaköy en Nişantaşı. Bij Ortaköy kun je bijvoorbeeld heerlijk wafels of gepofte aardappel eten. Daarnaast heb je hier verschillende soorten leuke kraampjes. In Bebek kun je heerlijk wandelen. Karaköy is echt een plekje met verschillende soorten leuke hotspots! Je kunt er lekker lunchen en heerlijk koffie drinken. Nişantaşı is een elite district. Hier heb je leuke boetiekjes waar je kunt winkelen. Meestal neem ik de ferry om naar het Aziatische gedeelte te gaan. Dan ga ik naar Üsküdar waar je een van de belangrijke bezienswaardigheden ‘Maidon Tower’  en heerlijk de zonsondergang ziet. Verder is Kadıköy ook een prachtig plek.

image1.JPG

  • Heb je tips voor andere reizigers naar Istanbul? 
    Jazeker! Boek je hotel in Sirkeci of Sultan Ahmet. Vanuit dit district verblijf je centraal en kun je alle belangrijke bezienswaardigheden makkelijk bezoeken. Bijna alles is op loopafstand. Bezoek sowieso Het Topkapi Paleis. Het Topkapi Paleis was het administratieve centrum van het Ottomaanse Rijk. Tegenwoordig is het een museum. Hier ben je wel een halve dag aan kwijt. De Hagia Sophia is zeker de moeite waard! Dit was eerst een kerk, daarna een moskee en tegenwoordig is het een museum. Je ziet een mix van verschillende geloven. Adembenemend mooi. Onlangs ben ik met een boek begonnen over de verborgen tekens van De Hagia Sophia. Zeer indrukwekkend! De Blauwe Moskee is als enige moskee met zes minaretten. De moskee dateert uit de 17de eeuw. De Galatoren is dichtbij Karaköy. Dit zou je bijvoorbeeld kunnen combineren. Bij de Galatoren heb je prachtig uitzicht waar je mooie foto’s kunt maken!Als je genoeg tijd hebt neem de ferry en ga naar een van De Prinseilanden. Hier ben je een dagdeel aan kwijt. Voor de fietsliefhebbers is dit een leuk alternatief!  Kiz Kulesi,  Leandertoren of de Meisjestoren is een toren op een klein eilandje in de Bosporus, duidelijk zichtbaar vanuit verschillende wijken in de Turkse stad Istanboel. De meisjestoren is een monument dat overgebleven is van het Byzantijnse Rijk. De geschiedenis van de toren stamt ongeveer af van 2475 voor Chr. en is op 200 meter van de kust van Üsküdar op een rots gebouwd. De toren heeft gediend voor veel verschillende doeleinden. Vanuit Üsküdar kun je de Meisjestoren van veraf zien.  Daarnaast is een andere aanrader de Basilica Cisterne (ook wel bekend als Yerebatan Saray). Dit was een zesde-eeuwse ondergrondse wateropslagplaats in Istanbul. In de film Inferno komen ook deels fragmenten van Basilica Cisterne terug. Tot slot; vergeet niet om naar de Grote Bazaar te gaan. Je kunt hier heerlijk en Turkish delight kopen!
image3.JPG
Op mijn website vind je meer over Istanbul: www.esraelif.com
Daarnaast kun je op mijn Instagram account veel foto’s terugzien van Istanbul.

Shinyanga – Buhangija

Africa, Blog

14 juni vertrekken Gabriëlle en ik voor 3 dagen naar Shinyanga. Désirée en John blijven in Lamadi om bij Sister Helena te helpen. Wij gaan daar naar Buhangija toe om te kijken hoe het daar nu is. Vorig jaar was het er erg slecht. Er zaten 400 kinderen en de omstandigheden waren niet goed. Ik ben voorbereid op het ergste.

DSCN2756.JPG

Onze driver zegt dat het 2,5 rijden is, maar na 3 uur zijn we er nog steeds niet. Urenlang rijden we over een hobbelige zandweg, 20km per uur. Geen dorpjes te bekennen, eindeloze vlaktes… Het spookt wel even door ons hoofd dat als er nu iets gebeurd we echt in the middle of nowhere zijn… Uiteindelijk zijn we er pas na 5 uur!

We zetten onze spullen bij het hotel neer en besluiten nog even te gaan kijken bij Buhangija, ook al is het bijna avond. De “beveiliging” doet erg lastig en wil ons niet binnen laten terwijl er bekend is dat wij zouden komen. De directeur is er niet en ze moeten eerst toestemming krijgen. Ze blijven rustig hun potje dammen verder spelen en Engels kunnen ze niet. Uiteindelijk mogen we toch even naar binnen, maar alleen onder hun begeleiding. We mogen geen foto’s maken en alleen even gedag zeggen. We kunnen op deze manier niet veel doen en blijven maar kort.

DSCN2749.JPG

De volgende dag checken we eerst even of de directeur er is voor we weer naar Buhangija gaan. Deze keer kunnen we wel zonder problemen naar binnen. We praten eerst met de directeur. Het blijkt dat er veel is verbeterd sinds hij het heeft overgenomen. Het aantal kinderen is verminderd naar 200, het lijkt een stuk schoner en de kinderen zien er goed uit. Niet alle kinderen zijn er, een deel is naar een sportevenement.

Nadat we hebben getekend voor de kleding en zonnebrand die we hebben meegnomen mogen we uitdelen. Het gaat wel onder leiding van het personeel. De kinderen moeten allemaal keurig op een rijtje zitten en stil wachten tot ze wat krijgen. De kinderen zijn blij met de kleding en proberen bij elkaar de Nederlandse teksten op de shirts te lezen. Ze smeren zichzelf in met de zonnebrand die wij uitdelen. Er blijft een bepaalde afstand en de kinderen zoeken weinig contact, vorig jaar was dit totaal anders en vroegen ze juist erg veel aandacht. We weten niet of dit is, omdat ze het niet mogen of dat ze het zelf niet willen. We bekijken het terrein en de slaapruimtes, dat ziet er goed uit nu. We hebben klamboes meegenomen die we gaan ophangen. Het personeel en de oudere meisjes helpen ons mee waardoor dat snel gaat.

IMG_0887.JPG

We overleggen met de directeur over Meshak, we willen hem meenemen naar Sister Helena. Hij zegt dat hij zijn best gaat doen om zijn familie te vinden, maar uiteindelijk horen we later die avond dat we hem niet mee mogen nemen. Sister Helena gaat er zelf achteraan om zijn familie te vinden. Er moet eerst gemeld worden dat hij ergens anders gaat wonen voor hij weg mag bij Buhangija. Gelukkig zijn de omstandigheden hier verbeterd!

De dag erna gaan we weer terug naar Lamadi. Als we zitten te wachten op onze driver komt er ineens politie het terras op. Gabriëlle is net even spullen halen boven. Hij vraagt om mijn paspoort. Hij bladert er wild doorheen en zegt dat het niet goed is en vraagt wat ik hier kom doen. Even later komt Gabriëlle er ook aan en ook haar paspoort is niet goed volgens hem. Hij zegt dat we een werkvisum nodig hebben. Er komen nog meer politiemannen bij en ze willen ons arresteren. We moeten mee naar het bureau zeggen ze. Wij worden nu wel bang en weten niet wat we moeten doen. We bellen Sister Helena, maar die neemt niet op. Désirée neemt wel op en zegt dat we moeten zeggen dat we de ambassade gaan bellen en niet mee moeten gaan. Uiteindelijk heb ik de paspoorten kunnen terugpakken en komen we er met de schrik vanaf. Ze staan ineens op en zeggen dat we voor nu mogen gaan, maar de volgende keer moeten we zeker mee. Na nog even wachten komt onze driver, Josiah eraan en stappen we zo snel we maar kunnen in om hier weg te gaan. Wij zagen het al even voor ons… Gevangen in het buitenland, pfff… Gelukkig hebben we 6! uur de tijd om hier weer van bij te komen in de auto en zijn dan weer veilig terug bij Désirée en John, wat zijn we blij om weer bij hun te zijn!

DSCN2736.JPG

 

 

Interview; gezin op reis

America, Blog

 

 

Peru_ollaytaytambo.jpgPeru
Tikva uit Deventer vertelt over haar backpack avontuur met haar man én kind! Op hun website www.gezinopreis.nl kun je veel reistips vinden gericht op het reizen met kinderen.
  • Wie ben je en waar kom je vandaan? 

Tikva uit Deventer

  • Waar ging je reis naar toe en hoelang bleef je daar en met wie?

Begin van het jaar ging ik 2 maanden reizen door Zuid-Amerika. Dit was de derde keer dat ik een lange reis maakte. Al eerder ging ik 2 maanden alleen op reis en 9 maanden met zijn tweeën, deze reis was met zijn drieën, met man en dochtertje. Zij was op dat moment bijna vier jaar. Ik deel over veel bestemmingen, specifiek voor backpackers tips op de website backpacktips.

  • Hoe is het om met een kind te backpacken? 

Backpacken met een kindje is in sommige opzichten heel anders dan het backpacken van vroeger maar op andere punten niet. Zo is het reistempo omlaag, plannen we meer en verblijven we in betere accommodaties. Ook doen we af en toe een kinderdagje, zo kom je op plekken waar je anders niet was gekomen. Doorhalen en stappen is er niet meer bij, in plaats daarvan zijn we vroeg op. We maken nog steeds geweldige dingen mee en zien al het moois van de wereld. Bovendien heb je met een kindje ook heel gemakkelijk contact met de lokale bevolking die in veel landen erg enthousiast reageren als ze een westers blond kindje zien.

  • Hoe was je reisroute?

We verbleven eerst een maand in Colombia en vlogen toen naar Peru waar we in 5 weken een stukje Peru, Bolivia en Chili bezochten.

  • Welke activiteiten heb je ondernomen, wat is het meest bijzondere wat je hebt meegemaakt? 

In Colombia hebben we veel paard gereden, een aantal wandelingen gemaakt en mijn man heeft een aantal fietstochten gemaakt. Aan de kust hebben we gedoken en even lekker ontspannen. Daarna waren we klaar voor deel 2 van de reis dat wij een stuk spectaculairder vonden. Ook in Peru hebben we prachtige wandelingen gemaakt naar weinig bezochte Inca’s sites en natuurlijk musea en leuke stadjes bekeken. Ook adrenaline activiteiten zoals het beklimmen van een vulkaan, paragliden en het fietsen van de World’s Most Dangerous Road hielden ons bezig. Voor dit soort activiteiten splitsten we een dagje op omdat onze dochter hier nog te jong voor is. Maar het hoogtepunt van de reis was de driedaagse jeeptocht over de Salar Uyuni en de Altiplano van Bolivia naar Chili. Bizar mooie natuur.

Chili_zeeleeuwen.jpgChili
  • Had je vooraf een budget en heb je je daar aan kunnen houden?

We hadden voor Colombia en Bolivia een budget van 100 Euro per dag, voor Peru 125 Euro en voor Chili 150 Euro. In Peru hebben we ons daar aan gehouden, in de andere landen niet. In Colombia en Chili zijn we daar overheen gegaan. Die waren wel elke keer bewuste keuzes, bijvoorbeeld aan het einde van onze tijd in Colombia 4 nachten in een heel fijn hotel van 150 euro. Dan gaat het snel. Of paragliden in Chili. Voor Bolivia hadden we het budget echt onderschat en gingen we er ruim overheen. Als backpacker kan je daar heel goedkoop reizen maar wanneer je op zoek bent naar een drie-persoonskamer met een beetje kwaliteit of de Salar Uyuni tour wil doen met een betrouwbare aanbieder dan is het toch vrij duur.

  • Waar heb je overnacht? 

We overnachtten in hotels en hostels waarbij we basic afwisselden met wat meer luxe. We hebben in Peru ook twee keer gekozen voor een Airbnb. Even een paar dagen een eigen huisje en zelf kunnen koken.

  • Heb je ook minder leuke momenten gehad? 

Tijdens de reis is onze dochter een paar dagen ziek geweest. Ze had hoge koorts en we moesten met haar naar de dokter. Uiteindelijk bleek ze keelontsteking te hebben en kregen we medicijnen.

  • Hoe vond je de bevolking daar?

Over het algemeen is de bevolking in Zuid-Amerika heel vriendelijk. Het helpt wel enorm als je Spaans spreekt. Vooral in Bolivia en Peru hadden we veel contact met de lokale bevolking. Op het platteland groet iedereen elkaar, mijn man heeft een vrouw nog geholpen met het oogsten van een aantal planten. Ze moeten ook heel erg lachen als ze zien dat mijn man onze dochter droeg in de rug drager. In deze landen zijn het juist de vrouwen die hun kind dragen. In Chili en Colombia, meer ontwikkelde landen, vonden we de mensen meer op zichzelf gericht.

Salar_uyuni_bolivia.jpgBolivia
  • Heb je tips voor andere backpackers met kinderen? 

Backpacken met kinderen is heel goed mogelijk maar het is wel prettig om wat meer vooronderzoek te doen. Kan je water uit de kraan drinken? Is het buggyvriendelijk of kan je beter een drager meenemen? Welke echt leuke dingen zijn er voor kinderen te doen die je weer kunt combineren met de bekende bezienswaardigheden van een land? Daarom kan je op mijn site GezinOpReis ook veel tips vinden, bijvoorbeeld over Thailand met kinderen. Ik maak vaak wel een globale route om te zien of ons reistempo niet te hoog ligt. Tenzij je midden in het hoogseizoen gaat of rond feestperiodes’s zoals Semana Santa of het Chinese Nieuwjaar is het niet nodig om alles van te voren vast te leggen. Wel vinden wij het prettig om de eerste dagen al wat te boeken, een rustige plek om even over de jetlag heen te komen.

  • Staat er al een volgende reis op de planning? 

De eerstvolgende reis gaat naar Duitsland waar we een paar dagen lekker de natuur ingaan in het Harz-gebergte. Daarna ga we voor ons blog nog naar Normandië, Hessen, Friesland en Ierland. De eerst volgende verre reis is geboekt voor januari 2018. Dan ga ik 3 weken naar Zuid-Oost Azië met mijn dochter. Best spannend, want ik ga 3 weken met haar alleen backpacken. Daarna is ze leerplichtig en zitten we vast aan de zomervakantie. We gaan beginnen in Bangkok en vliegen na een paar dagen naar het zuiden. Hier willen we relaxen op het eiland Koh Lipe en gaan we de grens over naar Maleisië. We hebben dan genoeg tijd om in Kuala Lumpur te raken waar weer een vlucht wacht (tip: Air Asia vroeg boeken is belachelijk goedkoop), dan besteden we de laatste dagen bij Legoland Maleisië en in Singapore. In de zomer 2018 willen we wel met zijn drieën weg, maar die bestemming staat nog niet vast.

Bogota_colombia.jpgColombia

Lamadi – Sister Helena

Africa, Blog

Het grootste gedeelte van de reis verblijven we in Lamadi, een klein dorpje in Tanzania. We zijn van Dar es Salaam naar Mwanza gevlogen en vanaf daar moesten we nog 2,5 uur rijden naar Lamadi. Onderweg stoppen we bij het Talapia Hotel waar we Karene, Lauren en Matthew ontmoeten. Zij gaan met ons mee naar Sister Helena.

DSCN2849.JPG

Sister Helena heeft een opvang waar op dit moment 65 kinderen verblijven waarvan de meeste albinisme hebben. Zij zorgt voor een veilig onderkomen voor deze kinderen.
In Oost-Afrika heerst er een soort vloek over het albinisme. Je bent je leven er niet zeker. De zogenaamde “Witchdoctors” (toverdokters/ medicijnmannen ) geloven dat mensen met albinisme (MMA) magische krachten bezitten. Ze geloven dat ledematen, ingewanden en haar van MMA geneeskrachtig werkt, de toekomst kan bepalen en geluk brengt. In sommigen gevallen worden er zelfs door eigen familie aanslagen gepleegd op MMA omdat het veel geld oplevert.
In Oost Afrika komt albinisme veel voor, maar in Tanzania is dit aantal het grootst. Hier worden er 1 op 20.000 baby’s geboren met albinisme en in Tanzania is dit 1 op de 1400! 

 

Het moment van aankomst bij Sister Helena is emotioneel. Alle kinderen staan buiten te zingen en dansen als we aankomen. Ze zijn allemaal blij om ons te zien en willen meteen onze aandacht. We ontmoeten de Italianen die sanitair aan het bouwen zijn dat gefinancierd wordt door Inside The Same en daarna wordt er meteen van ons verwacht dat we meegaan naar een afspraak met een commissaris. ’s Avonds laat gaan we eindelijk naar ons hotel, het was een lange reisdag. Voor dit dorp is dit een luxe hotel, maar voor ons is het primitief. Er wordt geen Engels gesproken. De wc is een gat in de grond, uit de douche komt een ministraaltje, de waskraan zit los en de stroom valt er regelmatig uit… Even wennen dus.

Elke ochtend worden we opgehaald om naar Sister Helena te gaan, wat 5 minuten bij het hotel vandaan is. De eerste dag delen we alle gedoneerde spullen uit. Knuffels, speelgoed, zonnebrand, pap, tandpasta, tandenborstels… We hebben koffers vol spullen voor ze mee. De kinderen zijn er helemaal blij mee. Vooral de knuffels vinden ze super. Ze hebben er hun fantasiespel mee. De kinderen spreken alleen maar Swahili, maar er zijn weinig woorden nodig om met ze te kunnen spelen en ze te begrijpen. Ze hebben vooral liefde en aandacht nodig. De kleinsten zoeken dat zelf heel erg op. Ze zeggen dat ze je baby willen zijn, willen opgetild en aangeraakt worden en laten je het liefst niet meer los. De grotere kinderen vinden de aandacht ook leuk, die willen vooral spelen en hebben de aanraking minder nodig.

DSCN2085.JPG

Ik ben er mee bezig om van elk kind een soort dossier te maken. Van iedereen maak ik een portret foto. De oudere meisjes helpen mij met de namen en leeftijden van de kinderen. Daarna praten we met Sister Helena en Karene om de achtergrond verhalen van elk kind op te kunnen schrijven. Karene gaat dit jaar nog verhuizen naar Tanzania en kan ons dan af en toe updates geven over hoe het met de kinderen gaat zodat we dit kunnen gaan bijhouden. De verhalen zijn vreselijk, zo afschuwelijk wat deze kinderen allemaal hebben moeten meemaken terwijl ze nog zo jong en onschuldig zijn. Onbegrijpelijk…

We smeren de kinderen elke dag in met de zonnebrand en vertellen ze dat ze dit elke dag meerdere keren zelf moeten doen, ook als wij er niet meer zijn. De grotere kinderen helpen mee om de kleinsten te verzorgen. Elke dag worden ze gewassen in een teiltje, ingesmeerd en weer aangekleed. 3 keer op een dag krijgen ze te eten. De voedingsstoffen zijn minimaal. Ze krijgen rijst, pap, bonen… Af en toe eens vlees of vis. Ze eten met elkaar op de grond in een kringetje. Kinderen liggen overdag geregeld overal en nergens te slapen. Op de grond en in het zand. Wij hebben de neiging om ze op de bank of in bed te leggen, maar voor hier is het normaal.

DSCN2647.JPG

Tijdens ons verblijf is het “International Albinism Awareness Day”. Mooi dat wij deze dag hier kunnen meemaken. ‘S ochtends vroeg worden alle kinderen helemaal mooi gemaakt om mee te gaan naar het feest. Ze krijgen hun mooiste kleren en schoenen aan. Kroontjes, haarbandjes en sjerpen. Uren lang is iedereen bezig om zich klaar te maken. De kleinste kindjes gaan mee op de motor en de rest gaat lopen. In een grote stoet lopen we naar het beginpunt van het feest. Honderden mensen komen er op deze dag af. Er is muziek, er wordt gedanst en iedereen is heel blij. Met zijn alle lopen we naar de plek van het feest. Daar staan stoelen en tenten klaar op een veld. De kinderen van Sister Helena treden op en er worden allerlei toespraken gehouden. Groot feest voor iedereen daar!

 

“God created our skin tones with beautiful variety, but all of our souls are the same colour”

Gabriëlle en ik gaan voor 3 dagen naar Shinyanga om een ander kamp te bezoeken. Meer hierover vertel ik in de volgende blog. Als wij terug komen hebben we nog een hele dag om bij Sister Helena mee te helpen. In de ochtend verteld ze ons dat er kinderen worden opgehaald door hun ouders om vakantie thuis te kunnen hebben. De kinderen worden allemaal weer mooi aangekleed voor de speciale dag. De ouders gaan eerst met Sister Helena praten en daarna komen alle kinderen erbij zitten op een kleed. Het is heel apart om te zien dat er afstand wordt gehouden en dat ze helemaal geen contact zoeken met hun kind. Er wordt in het Swahili gesproken dus wij kunnen het niet volgen. Ineens gaan er een heleboel kinderen huilen. Hard en intens… Wij begrijpen niet wat er gebeurd, de hele sfeer veranderd. We vragen wat er aan de hand is en komen er dan achter dat ouders een klein bedrag moeten betalen om hun kind mee te nemen en dat veel ouders dit niet hebben. De ouders wisten dit van te voren en het is een soort van blijk dat ze hun best hebben gedaan om hun kind te mogen meenemen. Er zijn maar 11 kindjes die uiteindelijk blij met hun ouders mee mogen gaan. De rest blijft heel verdrietig achter. Uren lang wordt er gehuild en de kinderen zijn ontroostbaar. Hartverscheurend om hun pijn van zo dichtbij mee te maken.

De laatste dag is aangebroken. We moeten afscheid gaan nemen van de kinderen en Sister Helena. Dat is toch wel even een lastig moment. We maken nog wat laatste foto’s en video’s en knuffelen met iedereen. Loslaten is moeilijk…

DSCN2448.JPG

Een ontzettend mooie, maar vooral ook heftige ervaring om hier voor een langere tijd te zijn en de kinderen te helpen. Het is lastig te beschrijven hoe het hier was. Emoties heb ik daar goed kunnen uitschakelen, ook al was het een aantal momenten flink slikken, maar die moeten nu nog wel verwerkt worden. Het is niet niks wat je ziet en meemaakt. Het liefst zou je ze toch allemaal mee naar huis nemen. Voor nu is het weer vanuit Nederland doen wat we kunnen…

“You can do anything but not everything” 

Interview: Nynke in Kaapstad

Africa, Blog

img_0227.jpg

Wie ben je en waar kom je vandaan? 
Ik ben Nynke, 23 jaar. Opgegroeid in Friesland en sinds een paar jaar woon ik in Groningen. Ik zit nu in het derde jaar van de studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening, over een jaartje hoop ik af te studeren!

Waar ben je op dit moment en voor hoe lang? 
Ik woon op dit moment voor elf maanden in Kaapstad, Zuid-Afrika. Ik ben hier nu ongeveer drie maanden, dus nog acht te gaan! (en daar ben ik heel erg blij mee, want ik ben nog lang niet uitgekeken hier!)

Wat doe je in Kaapstad/Zuid-Afrika? 
Ik ben hier voor mijn derdejaars stage van tien maanden. Ik ben hier in februari mee gestart en ik rond de stage, als alles goed gaat, in december af (ik heb de volgorde van mijn studie een beetje aangepast door eerst een minor te volgen en daarna te gaan stage lopen). Mijn stage loop ik bij Action Volunteers Africa, een organisatie die jongeren tussen de 18 en 25 jaar zonder (uitzicht op) studie of werk een jaar of half jaar vrijwilligerswerk aanbiedt op scholen of in kleine bedrijven, zodat ze praktijkervaring op kunnen doen. Daarnaast wordt er veel aandacht besteed aan de persoonlijke ontwikkeling van de jongeren. Mijn taak is onder andere het geven van social support aan deze jongeren.

Hermanus.jpg

Waarom heb je voor Zuid-Afrika en Kaapstad gekozen
(Zuid-)Afrika stond al heel lang hoog op mijn wishlist. Als klein meisje droomde ik er al van om hier vrijwilligerswerk te doen. Na enthousiaste verhalen van andere studenten over Kaapstad en Zuid-Afrika, was mijn besluit snel genomen: ik moest en zou gaan! Naast het feit dat er hier heel veel te doen is op het gebied van hulpverlening, is Zuid-Afrika natuurlijk een fantastisch land met geweldig mooie natuur!

Hoe heb je je voorbereid op deze reis? 
De voorbereiding was behoorlijk veel werk. Steeds als ik dacht dat ik er bijna was, kwam er wel weer iets nieuws om de hoek kijken: het regelen van stage en huisvesting, vaccinaties, uitschrijven bij de gemeente (als je langer dan acht maanden in het buitenland gaat wonen, is het een emigratie en mag je officieel niet meer ingeschreven staan in een Nederlandse gemeente), geld sparen en niet te vergeten het visum. Het regelen van het visum heeft bij mij voor de meeste stress gezorgd. Van verhalen had ik gehoord dat de Zuid-Afrikaanse ambassade heel streng is en dat je al wordt teruggestuurd om één klein foutje. Gelukkig werden al mijn papieren in één keer goed gekeurd en hoefde ik niet vijf of zes keer naar Den Haag te vliegen (vanuit het noorden is dat best een stukje rijden). Ook de koffer inpakken was een dingetje, want wat neem je mee als je zo lang weg gaat en een vaste woonplek hebt en wat laat je thuis? Voor en na mijn vertrek heb ik hier aardig wat dromen over gehad. Al dit geregel was ik trouwens vergeten zodra ik het vliegtuig instapte: je krijgt er zoveel voor terug!

Betty%27s Bay.jpg

Wat waren je verwachtingen? En moest je je aanpassen aan de cultuur? 
Ik had me voorgenomen niet te veel te verwachten, ik wilde alles op me af laten komen en alles maar ‘gewoon’ ervaren. Natuurlijk hoopte ik wel dat alles goed zou gaan en dat ik me snel zou thuis voelen in het land en in de stad. Ook hoopte ik dat mijn stage goed zou bevallen en dat ik snel leuke mensen zou ontmoeten!

Het aanpassen aan de cultuur is voor mij eigenlijk redelijk geleidelijk gegaan. Ik heb niet een enorme cultuurshock gehad en ik voelde me al heel snel thuis in Kaapstad. Wel moest ik heel erg wennen aan alle mensen die bij de stoplichten staan te bedelen en aan de kant van de weg en in parkjes liggen te slapen. Gek genoeg went ook dit heel snel; je leert er mee omgaan en je accepteert het feit dat jij in een auto naar je huis rijdt, terwijl anderen moeten bedelen voor een beetje geld om eten van te kunnen kopen.

 

Wat zijn je hoogtepunten tot nu toe? 
De weekenden hier voelen altijd als een mini-vakantie en zijn eigenlijk altijd heel erg leuk. We zijn bijvoorbeeld met een hele groep een weekend naar Hermanus geweest, waar we ’s nachts op de rotsen diepe en leuke gesprekken voerden, onder een heldere sterrenhemel.

Daarnaast vierde ik laatst mijn verjaardag terwijl ik op kamp was met mijn stage. We waren met zo’n 130 mensen waarvan het merendeel Afrikaners en Xhosa, door wie ik de hele dag door gefeliciteerd werd. ’s Avonds werd ik door al die mensen toegezongen. Heel bijzonder om mee te maken!!

Heb je ook minder leuke momenten ervaren
Eigenlijk al sinds de eerste stageweek voelde ik mij niet thuis in de organisatie waar ik toen werkte. Ik merkte dat ik geen uitdaging had en dat ik graag met een andere doelgroep wilde werken. Na een maand te hebben gepiekerd en in de knoop te hebben gezeten met mezelf, besloot ik om te stoppen en op zoek te gaan naar een andere organisatie. Gelukkig ben ik bij AVA wél op mijn plek en heb ik heel veel uitdaging!!

Soms heb ik momenten dat ik mijn familie en vrienden in Nederland mis. Dit kan ik altijd wel goed relativeren. Af en toe verdrietig zijn mag, maar daarna kan ik weer volop genieten hier, want ik heb hier inmiddels ook heel veel leuke, lieve mensen ontmoet!

IMG_0981.JPG

Wat staat er nog op je planning
Er staan nog heel veel dingen op mijn planning! De leukste dingen moeten denk ik nog komen. In juli/augustus komt een van mijn beste vriendinnetjes langs, met haar vlieg ik naar Durban. We willen graag de Drakensbergen zien en op safari in St. Lucia. We houden allebei wel van avontuur, dus wie weet wat we nog meer gaan doen…

Mijn ouders en broertje komen hier langs in september. Met hun wil ik (een deel van) de Garden Route gaan rijden en walvissen spotten!

Zelf zou ik in de laatste 3 weken van mijn reis nog heel graag naar Johannesburg, Mpumalanga en Limpopo willen. De natuur en het leven is daar heel anders (meer het ‘echte Afrika’) dan hier in Kaapstad, waar alles best wel Westers en modern is. Dat wil ik natuurlijk met eigen ogen zien!!

Daarnaast wil ik in Kaapstad en omgeving ook nog heel veel doen. De Tafelberg en Lionshead moeten nog steeds gehiked worden, snorkelen met zeehondjes staat ook op mijn wishlist, net zoals skydiven en het liefst leer ik ook nog kitesurfen. Nog heel veel te doen: maar goed dat ik nog lang niet weg ga!! 😊

Voor wie het leuk vindt: ik schrijf ongeveer twee keer per maand een blogje over mijn leven in Kaapstad op: nynkesavontuur.wordpress.com 

Dar es Salaam

Africa, Blog

Begin juni was het dan zover, samen met Gabriëlle, Désirée en John vertrok ik naar Tanzania om 2 weken vrijwilligerswerk te doen voor de kinderen met albinisme. In verschillende blogs zal ik vertellen over hoe de reis is verlopen. In de reisverslagen op de website van Inside The Same zal ik meer vertellen over wat voor werkzaamheden we hebben gedaan.

DSCN1981.JPGThere we go…

De eerste 2 nachten en laatste 2 nachten van onze reis verblijven we in Dar es Salaam. Dinsdag 6 juni komen we ’s avonds aan op het vliegveld van Dar es Salaam. Daar maken we meteen kennis met hoe er te werk wordt gegaan in Afrika. We moeten een visum regelen. We moeten betalen, ons paspoort afgeven en vervolgens moet je een hele tijd wachten tot je naam geroepen wordt om hem weer terug te krijgen. We worden opgehaald door Adrian, een taxi driver, die ons naar The Salvation Army brengt. We overnachten daar, een prima plek is om deze reis mee te beginnen. Hier beginnen we met een goede slaapplek. Airco, een goede douche, beveiligd terrein en redelijk goed eten. Het is fijn om de reis zo te kunnen starten en langzaam te kunnen wennen aan alle verschillen.

Dar es Salaam staat bekend om zijn criminaliteit. Het is dan ook niet veilig voor ons om hier alleen over straat te gaan. Wij gaan alleen met onze vaste taxi driver de straat op. De deuren gaan op slot en de driver geeft op bepaalde plekken ook aan dat het niet veilig is. Er vinden veel overvallen en berovingen plaats. Qua kleding hebben wij hier ook rekening mee gehouden. Geen blote schouders en korte broeken. Dit kan als aanstootgevend worden gezien en dat kan leiden tot nare situaties.

DSCN2010.JPG

De eerste dag hebben we afgesproken met vrouwen van Wings of Support. Ann-Christell van The Salvation Army neemt ons mee naar een meisjes opvanghuis. Over enorme hobbelwegen, met de deuren op slot rijden we er naartoe. De eerste straatbeelden van het leven in Tanzania. Bizar om te zien hoe anders het hier is. Bij het opvanghuis krijgen we een rondleiding en verteld Ann-Christell hoe het hier in zijn werk gaat. Er worden daar meisjes opgevangen die mishandelt en misbruikt zijn. Door middel van een half jaar traject proberen ze de meisjes weer een goed leven te bezorgen. ‘S middags zijn we weer terug bij The Salvation Army. We lunchen daar met elkaar. Helaas zijn er geen kinderen, die hebben vakantie. We kunnen wel rondkijken op de Matumaini school, bespreken met Thomas en Stivinia hoe het met Joyce en Faustine gaat en overhandigen gedoneerde spullen. De volgende ochtend hebben we al vroeg een vlucht naar Mwanza en vanaf daar rijden we naar Lamadi. Hierover zal meer te lezen zijn in mijn volgende blog.

DSCN2026.JPG

De laatste 2 dagen zijn we weer terug in Dar es Salaam. De reisdag terug hierheen wordt ik heel ziek. Hoge koorts, niks binnenhouden, overal pijn… Een paar uur met de taxi, een uur vliegen en lang wachten is dus even afzien.  De dag erna ben ik nog ziek en blijf in het huisje terwijl de rest op pad gaat om nieuwe pannen te kopen voor The Salvation Army. ‘S avonds ga ik wel mee naar de afspraak met Jonathan van de Josephat Torner Foundation. We overhandigen hem zonnebrand en praten tijdens het eten met elkaar. Dan is de laatste dag van onze reis alweer aangebroken. Gelukkig voel ik mij weer wat beter. We kunnen rustig inpakken en hebben wat tijd om naar Slibway Market te gaan om souveniertjes te kopen. Die avond vertrekken we weer terug naar Amsterdam.

Na zoveel armoede, heftige situaties en slechte omstandigheden ben ik heel blij om hier weer terug te zijn. Het besef is er dan weer extra dat wij hier echt alles hebben wat we maar nodig hebben en het zo goed hebben. Ik ben weer een hele mooie ervaring rijker en ik had dit zeker niet willen missen. Het is zo goed om wat voor anderen te kunnen doen. De kindjes hebben daar alle liefde en aandacht hard nodig. Ondanks dat het soms best wel afzien was, krijg je er veel waardering voor terug!

DSCN2953

Spread the word: Inside we are all the same!!!