Travel story: Lisette in Australië

Australia, Blog, Oceanië

australie (1).jpg

Ik ben Lisette, 32 jaar, en ik woon in de Lier. Ik ging van september 2003 tot maart 2004 backpacken in Australië, na het stoppen met mijn studie wist ik even niet wat ik wilde en ik wilde altijd al reizen.

Ik boekte een groepsvlucht via Activity International, maar kende van tevoren niemand van de groep. Ik vond het wel fijn dat zo de vlucht en de eerste nachten in het hostel in Sydney waren geregeld.

Ik heb superleuke contacten opgedaan. Van de groep hebben we uiteindelijk met 4 Nederlandse backpackers een auto gekocht en zijn we gaan reizen. Onderweg kwamen we nog 6 andere backpackers tegen waarvan eentje een backpacker van mijn groepje kende. Uiteindelijk zijn we met zijn tienen, in wisselende samenstellingen, rondgereisd.

De route zie je op de foto: vanuit Sydney naar het westen, via Coober Pedy en Alice Springs naar het noorden. Na Darwin richting de oostkust en weer via Brisbane naar Sydney. Vervolgens ben ik vier weken in Nieuw-Zeeland geweest, en daarna nog een aantal weken in Melbourne. En toen na vier dagen Hongkong terug naar Nederland!

australie (2).jpg

Uiteraard had ik verwachtingen, maar terwijl wist ik niet wat me te wachten stond. Ik was van plan met de bus te reizen, maar het idee een auto te kopen en eigen baas te zijn bleek toch wel erg aanlokkelijk. Ik had verwacht meer alleen te reizen, en nooit bedacht dat ik zo’n hechte club zou vormen met mensen die ik van tevoren niet kende. Erna hebben we nog lang contact gehouden.

Ik denk dat niemand zich in Australie aan zijn budget kan houden.Het leven is er duur en je hebt constant een vakantiegevoel. Biertje, wijntje, feestje, een paar avonden in de week uit… Gelukkig had ik een werkvisum en heb ik veel kunnen werken. Ik had geen geldgebrek maar mijn spaarrekening was erna wel leeg. Ik denk dat daar iets van 2000 euro op stond…

De cultuur en bevolking zijn in Australie natuurlijk niet echt heel bijzonder. Opvallend waren de vele aboriginals die echt op straat leven en in parken rondhangen. Helaas liet ik, in mijn dorpse naïviteit, mijn rugzak in de auto achter tijdens een fotomoment. Deze werd gestolen door een aboriginal, met al mijn belangrijke papieren erin. Wat me verder opviel was de ontzettend relaxte mentaliteit van de Ozzies. Niemand heeft stress en er heerst een relaxte mentaliteit. Een jaarrond vakantiegevoel, eigenlijk.

Het hoogtepunt vond ik de tijd in Alice Springs: we woonden (en werkten) daar in een hotel, heel relaxed voor een backpacker. Na het werk gingen we vaak zwemmen en we bezochten de Flying Doctors, van mijn favo televisieprogramma van vroeger. Ook de tijd in Melbourne vond ik erg leuk: een supermooie en gezellige stad met als hoogtepunt het bezoek aan de Formule 1. En natuurlijk Kerst vieren op het strand met een barbecue!

Een dieptepunt was toen mijn rugtas gestolen was, in Darwin. Ik had ineens niets meer: geen geld, geen tickets, geen papieren. Ik was volledig afhankelijk van mijn reisgenoten en daar schrok ik van. Voordat ik een nieuw paspoort had aangevraagd en gekregen waren we acht weken verder, in die tijd mocht ik niet werken. Gelukkig kon mijn moeder vanuit Nederland geld overmaken van mijn eigen rekening naar mijn Australische rekening, en kon ik dat opnemen. Al met al was het een hoop rompslomp en geheel mijn eigen stomme schuld!

Mijn favoriete plek dus Alice Springs, een klein gezellig stadje waar ik me echt thuis voelde. Het klimaat hielp absoluut mee, het was er lekker heet, heerlijk. 

Wat onmisbaar was in mijn backpack: niets eigenlijk. Alle belangrijke zaken werden dus gestolen. En omdat ik het er nogal goed van nam met het vakantiegevoel kwam ik 10 kilo aan, waardoor ik geen van mijn kleren mee terugnam maar alles gedurende de reis nieuw kocht. Geloof het of niet, in die tijd hadden we nog geen tablet, laptop of digitale camera, en mijn Australische mobiel was alleen om te bellen. En toch heb ik het allemaal overleefd!

De grote tip is dus: laat niets waardevols achter in je auto, want hoe relaxed en veilig het lijkt, je kunt toch pech hebben. Verder: in het begin had ik behoorlijk heimwee, ik had net verkering met mijn vriend, die inmiddels mijn man is. Ik gaf mezelf drie maanden, omdat ik dacht: als ik nu naar huis ga kom ik hier misschien nooit meer. Na een paar moeilijke eerste weken was ik snel gewend en ik heb echt genoten. Geef het dus tijd, als je niet direct kunt wennen. En spreek met jezelf een minimale reisduur af. Ik bleef uiteindelijk 6,5 maand.

australie (3).jpg

Op mijn bucketlist, tja, daar staat best veel op. Met drie kleine kinderen en een man met eigen bedrijf zijn de vakanties momenteel niet spannender dan een weekendje Landal en een weekje Canarische eilanden. Ik zou dolgraag met man en kids een roadtrip door Amerika maken, en een beetje dat Australië gevoel terugkrijgen. Ook zou ik de kinderen nog eens mee willen nemen naar Thailand, zo kindvriendelijk en vol met lieve mensen. Mijn man is geen reiziger, dus ik zal nog wel wat overtuigingskracht nodig hebben…

Lees meer van Lisette op haar website: www.lisetteschrijft.nl

Advertenties

2 gedachtes over “Travel story: Lisette in Australië

  1. Wat leuk om te lezen. Ben zelf ook in precies dezelfde maanden in Australië geweest toen in 2003/2004. Super tijd gehad. Inmiddels ook kindjes en in nl gesetteld. Dit jaar gaan we Australië voorstellen aan onze kids. Erg spannend en leuk! Groetjes Daisy

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s